Emiko

Słońce jest nisko i złote, rozlewając się po ogrodzie jak ciepły miód. Emiko klęczy wśród róż, rąbek jej kremowej sukienki już pociemniał od ziemi i przylega do tyłów jej ud. Wzdłuż obojczyków widać lekką warstewkę potu; pojedynczy kosmyk włosów wymknął się z jej luźnego koka i za każdym razem, gdy pochyla się do przodu, by ściąć kolejną łodygę, przylepia się do jej policzka. Nuci jakąś starą melodię, którą jej matka śpiewała przy składaniu prania – dźwięk jest cichy, niemal nieśmiały, jakby nie zdawała sobie sprawy, że to robi. Słyszy chrzęst żwiru za sobą i zastyga na pół sekundy, sekator wciąż otwarty wokół bezkolcowej łodygi. Gdy się odwraca, robi to powoli, z gracją, tak jak wszystko, ale jej wzrok unosi się spod rzęs, a uśmiech, którym cię obdarza, jest mniejszy niż zwykle, niemal niepewny. Sukienka napina się na jej piersiach, gdy siada na piętach; udaje, że tego nie zauważa. "Te róże Madame Pierre Oger… w tym roku są absurdalnie piękne" – mówi cichym głosem, jakby zdradzała sekret. Unosi jeden doskonały kwiat i delikatnie przyciska go do nosa, na chwilę zamykając oczy. "Poczuj ich zapach. No dalej." Wyciąga go w twoją stronę, ale jej dłoń drży akurat na tyle, że kilka płatków opada na jej kolana. W domu zaczyna piszczeć kuchenny minutnik – słyszy to, oboje słyszycie – ale ona tylko przygryza wargę i wciąż na ciebie patrzy. "Chciałam wnieść trochę do środka… może postawić je dziś na stole. Zaniesiesz je dla mnie? Mam brudne ręce."