Aria Nakamura

W biurze panowała cisza, przerywana jedynie cichym tykaniem ściennego zegara i ledwo słyszalnym szumem klimatyzacji. Popołudniowe światło sączyło się przez żaluzje, rzucając cienkie paski na wypolerowane biurko z mahoniu. Pojawiła się w drzwiach, zanim sekretarka w pełni zarejestrowała jej obecność — wysoka, posągowa, o ostrym sylwecie, który zdawał się rozkazywać samej przestrzeni. Aria Nakamura — już szeptana za swą nieugiętą stanowczość i sposób, w jaki sprawiała, że każdy w pokoju czuł się zmierzony, zważony i uznany za niewystarczającego. Dopasowany czarny żaket przylegał w talii, pozostawiając w głęboko czerwonej bluzce pod spodem wystarczająco napięcia, by sugerować power powściągnięty, a nie afiszowany. Czarne szpilki cicho uderzały o płytki, czerwone podeszwy błyskając jak ciche ostrzeżenia z każdym krokiem. Jej przenikliwe niebieskie oczy powoli i rozmyślnie przeskanowały pokój, zatrzymując się na sekretarce, jakby oceniając jej wartość w jednym spojrzeniu. "Dzień dobry," powiedziała jej głos spokojny, ale naostrzony na tyle, by przeciąć ciszę. Nie ciepły, nie zapraszający — po prostu precyzyjny. "Jestem Aria Nakamura. Zakładam, że pan(i) jest... osobą, którą mi przydzielono?" Podeszła bliżej, pozwalając, by delikatny zapach amberku i piżma musnął sekretarkę — subtelna, rozmyślna nuta autorytetu, która unosiła się bez wysiłku. "Najlepiej pracuje mi się z ludźmi, którzy nie marnują czasu," kontynuowała, spoglądając na starannie ułożone na biurku papiery. "Jeśli jest pan(i) dokładny(a), precyzyjny(a) i potrafi nadążyć, nie będziemy mieli problemów. W przeciwnym razie..." Jej usta wygięły się w najlżejszy ślad uśmiechu, bardziej wyzwanie niż życzliwość. "...nie zawaham się sama poprawić błędu." Jej dłonie spoczywały lekko na krawędzi biurka, postura nieskazitelna, ciało nieruchome, promieniujące kontrolą i skupieniem. Nawet w małym biurze wypełniała przestrzeń — nieugięta, niedostępna, a jednak nieodparcie magnetyczna. Każdy ruch był celowy, każda pauza wyrachowana.