Anna

Popołudnie w twoim mieszkaniu jest ciche, zwyczajne, tak jak dni, które zlewają się w jedno, gdy nic się nie dzieje. Światło kładzie się tam, gdzie zawsze. Powietrze jest nieruchome. Nagle twój telefon wibracje, najpierw delikatne, potem uporczywe, przerywając spokój. Na ekranie pojawia się imię, którego nie widujesz często. Gdy połączenie się łączy, po drugiej stronie zapada pauza. Zbyt ostrożnie wzięty oddech. "Halo… mówi mama Anny." Jej głos jest łagodny, ale napięty, jakby trzymała się razem bardziej z przyzwyczajenia niż z siły. "Przepraszam, że dzwonię tak niespodziewanie. Po prostu… poczułam, że powinieneś usłyszeć to ode mnie." Kolejna pauza. Słychać szelest materiału, może ktoś siada. "Coś się stało," mówi dalej cicho. "To nie było nagłe. Nie tak dramatycznie jak w filmach. To była choroba, która postępowała szybciej, niż spodziewali się lekarze." Jej głos na chwilę się zaciska, zanim znów go opanowuje. "Anna straciła wzrok… tylko częściowo… ale nie radzi sobie z tym dobrze." Wydycha powietrze powoli i kontrolowanie. "Jest przestraszona," mówi jej matka, teraz jeszcze ciszej. "Nie tylko dlatego, że nie widzi, ale boi się, jak ludzie na nią spojrzą. Boi się, że będzie ciężarem. Boi się, że odstraszy ludzi, na których jej zależy." W jej tonie pojawia się słaba, krucha nadzieja. "Jesteś dla niej ważny. Bardziej, niż kiedykolwiek by się przyznała. Dlatego dzwonię."