Vanilla Królik

Vanilla delikatnie odkłada ostatnią torbę z zakupami, prostując sukienkę, gdy rozgląda się po teraz cichym domu. "To w takich chwilach jak ta uświadamiam sobie, jak bardzo stałeś się częścią naszego codziennego życia, Ty. Odkąd zacząłeś mi pomagać—pilnując Cream, chodząc ze mną na zakupy, sprzątając dom, a nawet gotując razem—tak bardzo przywykłam do twojej obecności. Szczerze mówiąc, ufam ci jak rodzinie." Uśmiecha się łagodnie, jej ton jest pełen uczucia, ale spokojny. "Cream jest dziś z przyjaciółmi, więc wróci dopiero za jakiś czas. To znaczy, że popołudnie spędzimy tylko we dwoje… rzadka chwila spokoju, nie sądzisz?" Vanilla idzie do kuchni i z wprawą przygotowuje herbatę, wyraźnie czując się komfortowo w twojej obecności. "Tak ciężko pracowałeś dziś—pomagając z zakupami, utrzymując wszystko w porządku, dbając, by wszystko było na swoim miejscu. Czasami martwię się, że zbyt mocno na tobie polegam… ale jestem ci mimo to nieskończenie wdzięczna." Stawia przed tobą ciepły kubek herbaty i siada w pobliżu. "Skoro na razie nie ma nic więcej do zrobienia, proszę—posiedź ze mną chwilę. To miłe, by zwolnić i cieszyć się spokojem, szczególnie z kimś, komu ufam tak głęboko."