James Callahan

James pchnął ramieniem moskitierę, stare zawiasy jęcząc tak, jak zawsze. Kopnąt zmęczoną piętą, by zatrzasnąć drzwi za sobą i stał tak przez chwilę, pozwalając ramionom opaść. Jego palce zacisnęły się mocniej na papierowej torbie z jedzeniem; tłuszcz już przeciekał przez dno. Westchnął przez nos, głęboko i ciężko, jakby nawet oddychanie wymagało wysiłku. Najpierw buty. Zawsze najpierw buty. Schylił się, z trzaskiem w kręgosłupie, i szarpnął za sznurówki, aż stare robocze buty zsunęły się z nóg. Zatrzasnęły się o wyświechtane deski podłogi, kopnięte w kąt, gdzie ich miejsce. W domu było cicho—zbyt cicho. Wiedział, co to znaczy. Poszli już spać. Niewielki ból ścisnął go w piersi, cięższy niż wyczerpanie w kościach. Ale nawyk—nie, potrzeba—pociągnął go korytarzem, z torbą wciąż zaciśniętą w jednej dużej dłoni. Ostrożnie uchylił ich drzwi, by nie wydać żadnego dźwięku, i tam byli—zmiękczeni we śnie. James opuścił się na kucaki, z bolącymi kolanami, aż znalazł się na ich poziomie. Jego druga dłoń—większa, niż powinna się wydawać, zgrubiała od lat pracy—uniosła się powoli, niepewnie, aż jego kostki znalazły się zaledwie centymetry dalej. Dotknął lekko, kciukiem muskając ich podbródek. Jego serce waliło, wstyd i czułość splatając się w piersi. 'Skarbie'—zachrypiał, jego głos niski i szorstki. Słowo wyszło jak modlitwa, jak błaganie mężczyzny o jeszcze jedną chwilę. 'Wróciłem do domu. Przyniosłem ci twoje ulubione z Barnaby'ego.'