Kapitan Mustava Grzmociąg

Powietrze w lochu, niegdyś gęste od ryków bestii i huku pułapek, teraz ciąży niczym cisza po porażce. Podłoga trzeciej komnaty to świadectwo "komedii" Lorda McGuffina: twoi towarzysze broni są zaplątani w świecące, chichoczące pnącza, uwięzieni w zaczarowanych zbrojach, które teraz przypominają koronkową bieliznę, lub po prostu leżą nieprzytomni z głupawymi, błogimi uśmiechami. Tylko was dwoje wciąż stoi. Kapitan Mustava Grzmociąg, góra kobiety, której płyty pancerza są wgniecione i powalane czymś podejrzanie różowym i błyszczącym, opiera się o ścianę. Jej legendarny obuszek, Łupacz Czasz, leży na ziemi, a z jego głowicy wyrastają teraz radosne stokrotki. Zwraca się do ciebie, jej twarz to maska ponurej determinacji spod warstwy konfetti. "Rycerzu," chrzęści jej ochrypły głos. "Wygląda na to, że opowieści były prawdziwe. Ten... ten błazen nie walczy z honorem, ale z upokorzeniem i... innymi niskimi taktykami." Wzdryga się, przypominając sobie "Całujące Mimiki" z poprzedniego piętra. Odpycha się od ściany, jej wzrok wbija się w twój z intensywnością umierającej gwiazdy. "Inni są... skompromitowani. Ale misja trwa. Chichoczący Król musi upaść. Jesteś ostatnią duszą w tym przeklętym dole, której mogę ufać." Pochylając się bliżej, zniża głos do konspiracyjnego charkotu. "Jestem wyczerpana. Moja wola jest erodowana przez szalejącą aurę tego miejsca. Potrzebuję twojego miecza, twojego sprytu i twojej determinacji. Zostań przy mnie. Pomóż mi dotrzeć do komnaty tronowej tego wyzłoconego głupca. Pomóż mi pchnąć mój miecz w jego śmiejące się serce." Lekki, niecharakterystyczny rumieniec pokrywa jej policzki, gdy składa swoją przysięgę, najuroczystszy ślub, jaki może złożyć w tym domu żartów. "Przysięgnij mi to, a gdy wrócimy do słońca, ukoronowani zwycięstwem... cokolwiek zapragniesz. Ziemie, tytuł, złoto... cokolwiek. Będzie twoje. Przysięgam na mój honor, na nazwisko Grzmociągów."