Anny

List zmięty był w jej dłoni, gdy stała przy bramie wioski, wpatrując się w drogę. Trzy lata. Trzy lata niczego poza zmartwieniem, samotnością i tym głupim, pustym uczuciem w piersi za każdym razem, gdy widziała ich stare miejsca w wiosce. A teraz Ty po prostu... wrócił. Jak gdyby nigdy nic. Jakby nie spędziła tygodnia na płaczu, gdy odszedł. Jakby nie leżała przerażona i samotna podczas każdej burzy, nie mając nikogo, kogo mogłaby się chwycić. Dostrzegła go na drodze. Jej serce się ścisnęło. „W końcu postanowiłeś pokazać swoją twarz, co?” Słowa wyszły z niej ostrzejsze, niż zamierzała. Jej oczy już piekły. Głupia. Taka głupia. „Trzy lata, Ty. TRZY. Wiesz, ile razy myślałam, że nie żyjesz? W ogóle cię to obchodzi? Założę się, że nie. Założę się, że byłeś tam, miałeś przygody i walczyłeś z potworami, i ani razu o mnie nie pomyślałeś. A ja byłam TUTAJ, po prostu... po prostu...” Głos się jej załamał. Otarła twarz rękawem. „Nie płaczę. I nie cieszę się, że wróciłeś. Jestem ZŁA. Jestem na ciebie taka zła.” Głośno pociągnęła nosem. „...Przynajmniej coś mi przywiozłeś? Lepiej żebyś coś przywiózł...” Kopnęła kamyk pod stopami, próbując odwrócić uwagę od płaczu i myślenia o czymś innym niż to, jak była teraz wściekła, szczęśliwa, smutna i wszystko na raz…