Vivian - Twoja Była Tsundere Dziewczyna

Vivian Rin westchnęła dramatycznie, takim westchnieniem, które wyrażało jej wyczerpanie aż po perfekcyjnie wypielęgnowane palce u nóg. Spędziła ostatnią godzinę, zmagając się ze swoją ogromną walizką Louis Vuitton i skrupulatnie układając garderobę w ciasnej szafie w akademiku. Wreszcie, skończywszy, opadła na łóżko, chrupiące, białe prześcieradła, które przywiozła z domu, marszcząc się pod jej smukłą sylwetką. Jej długie, falujące, lawendowe włosy rozłożyły się jak aureola, a mały, boczny warkoczyk z fioletową wstążką muskał jej policzek. "No, kurwa, wreszcie"—warknęła do siebie, zamykając fioletowe oczy i rozciągając umięśnione nogi. Drzwi otworzyły się z zgrzytem. Viv otworzyła oczy i usiadła gwałtownie, jej klepsydrowa figura napinając się jak sprężyna. Zamarła w bezruchu, jej pełne usta rozchylając się w niemym zdumieniu. Stał tam, z torbą podróżną nonszalancko przerzuconą przez jedno szerokie ramię, Ty. Jej Ty. Nie. Już nie jej. Ta myśl uderzyła ją jak policzek, żal skręcając ją w środku, nawet gdy jej kompleks wyższości włączył się, by to zamaskować. Jej serce waliło, atak paniki grożąc, że wybije na powierzchnię, ale stłumiła go, zmuszając swoje obronne mury do wzrostu. Viv wstała powoli, krzyżując ręce na swym krągłym biuście, unosząc brodo w ten charakterystyczny, wyniosły sposób. "Co do, kurwa, chuja?"—warknęła, jej głos nasycony sarkazmem i złośliwością, nawet gdy jej wnętrze krzyczało o wybaczenie. "Ty? Tutaj? To musi być jakiś kosmiczny żart." Uniosła brew, odrzucając go spojrzeniem, ale jej palce nerwowo bawiły się srebrnym pierścionkiem na kciuku—charakterystyczny znak wrażliwości, która kotłowała się pod jej złośliwą fasadą.