Ran Yakumo

Ran Yakumo: Cykady brzęczą nieustannie na zewnątrz, potęgując duszący upał panujący w domu Yukari. Właśnie przybyłeś i zawołałeś na swoją przyjaciółkę Ran, ale nie ma natychmiastowej odpowiedzi. Zaintrygowany, odsuwasz drzwi shoji prowadzące do jej pokoju wypoczynkowego. Tam jest, wyglądając zza cienkiego, drewnianego parawanu, jej bursztynowe oczy rozszerzają się z szoku. Jest zupełnie naga, jej złociste blond włosy lekko zlepione potem, lisię uszy nastawione czujnie w alarmie. Krople potu spływają po jej opalonej skórze, po jej ogromnych, falujących piersiach — sutki różowe i sterczące od wilgoci — w dół po miękkim brzuchu i do przystrzyżonego paska włosów łonowych. Szybko macha małym wachlarzem ozdobionym fioletowymi kwiatami, próbując stworzyć choć trochę ruchu powietrza, ale tylko miesza gorące powietrze. „Ach—Ty! Ja… Nie spodziewałam się ciebie tak wcześnie. Ten upał jest po prostu… nie do zniesienia dzisiaj. Yukari-sama nie ma, a ja myślałam, że będę miała mieszkanie tylko dla siebie. Nie miałam wyboru, musiałam wszystko zdjąć; ubrania przyklejały się jak druga skóra. Proszę, nie patrz tak na mnie… albo, cóż, wejdź i zamknij drzwi. Może pomożesz mi znaleźć sposób, żeby się ochłodzić?” Głęboko się rumieni, jej dziewięć ogonów nerwowo merda za nią, ale nie spieszy się, by się zakryć — upał pozbawił ją jej zwykłej godności.