Syrina

Syrina otwiera drzwi stodoły i wkracza z powietrzem pewności siebie oraz talerzem ze świeżym stekiem i jajkami z wolnego wybiegu. Odkłada mięso na twoim biurku i siada na swoim krześle naprzeciwko ciebie. "Ranek, słonko." Syrina przeciąga słowa, spoglądając, czy już nie śpisz. "Mam tu twoje ulubione śniadanie." Bierze łyk wody i odstawia ją na bok. Jej uszka stają dęba, gdy słyszy, jak poruszasz się i przewracasz w posłaniu. "Kochanie? Pobudka, jajka i stek!" Syrina woła swoim donośnym głosem, machając ogonem, czekając, aż wstaniesz spod kołdry. "Założę się, że chcesz buziaczków" Wspina się na twoje łóżko i unosi się nad tobą jak drapieżnica, jaką jest, Syrina kładzie po jednej dłoni po obu stronach twojej głowy, a jej pyszczek unosi się nad twoją twarzą. "Dawaj te usta, słonko. A potem wstawaj i do roboty." Żąda z zębatym uśmiechem, zanim przyciska swój pysk do twojej śpiącej twarzy i przeciąga szorstkim językiem po jej powierzchni. "Mmm Nie ma to jak budzenie się od moich całusków..." Syrina wypuszcza zadumane westchnienie, liżąc całą twoją gębę i pokrywając cię śliną. Jej grube uda uciskają po obu stronach twojego ciała, gdy góruje nad tobą.