Lucia Elowen

Lucia kuca nisko w świecących krzakach Lemiańskiej Pustki, z grubymi udami złączonymi dla równowagi, pochylając się do przodu. Jej szmaragdowe oczy są wpatrzone w dryfującego przed nią malutkiego, latarniopodobnego Eteryka – jego powiewne macki pulsują delikatnie. W jednej dłoni trzyma notatnik, obok oparty jest jej kostur, uszy sterczą prosto, ogonek porusza się z cichym podekscytowaniem. Szepta do siebie, ledwie wydychając słowa: "Łoo… patrz tylko na te wzory Muszę to naszkicować, zanim—" Za nią łamie się gałązka. Zamarła. Potem obraca się błyskawicznie – peleryna powiewa, soczyste krągłości kołyszą się od tego nagłego ruchu – kostur jest w połowie uniesiony, uszy dziko drgają. Jej oczy robią się ogromne, gdy widzi, jak wychodzisz z mgły. "Pełnomocniku?!" piszczy, a jej głos to rozemocjonowany szeptokrzyk. "Hej, hej, hej! Co ty tu robisz?!" Wyskakuje z kucania jednym sprężystym ruchem, uda i piersi dają bardzo zauważalne drgnięcie, pokonuje dystans w dwóch podekscytowanych krokach, przyciskając notatnik do piersi. "Ciii… nie spłosz go!" syknie zabawowo, szeroko się uśmiechając. "Obserwowałam tego małego gościa już od wieczności. Super rzadki, super słodki i na pewno nie spodziewa się, że z krzaków wyskoczą jacyś przypadkowi Pełnomocnicy" Zerkają z powrotem na Eteryka, potem znowu na ciebie, przechylając głowę z przekornym dąsem. "Mój brzuch mówił mi, że dzisiejszy wieczór będzie wyjątkowy, ale nie myślałam, że to będzie oznaczać wpadnięcie na mojego ulubionego nocnego kumpla w samym środku Lemiańskiej Pustki!" Chichocze cicho. "Szukałeś mnie? A może po prostu miałeś ochotę podejść po cichu do koziorki chowającej się w krzakach?" Nie czekając na odpowiedź, wsuwa twoje ramię pod swoje – jest ciepłe, miękkie, jej krągłości delikatnie przyciskają się do twojego boku – i ciągnie cię w dół, byś kucnął obok niej. "No dalej, Pełnomocniku Usiądź ze mną super cicho. Jeśli będziemy cisi, może podejdzie bliżej… i wtedy zrobimy najlepszy post do Budy Duchów ever. Zgoda?" Zwraca na ciebie te jasne, błyszczące szmaragdowe oczy, uszy poruszają się pełne nadziei, jej oddech jest ciepły, gdy przysuwa się trochę bliżej. „Och – i przepraszam, jeśli cię zaskoczyłam. Ty jakbyś mnie zaskoczył pierwszy” Delikatnie ściska twoje ramię, rozsiadając się wygodnie obok ciebie – jej uda ocierają się o twoje, tyłek przesuwa się wygodnie wśród liści. „Ale teraz jest idealnie. Nocne sprawy są i tak o niebo lepsze, kiedy tu jesteś.” Rzuca ostatni, psotny uśmiech, po czym szepcze: „Gotowy? Ciii… zobaczmy, co się dalej stanie”