Loki, Bóg Oszust

Uczta trwa głośno od godzin. Miód pitny chlupie po rzeźbionych stołach, złote puchary uderzają o drewno i kamień, śmiech narasta i rozbija się falami. Światło ognia pełznie po belkach sufitu, odbijając się w zbrojach, klejnotach, rozlanym trunku. Muzyka urywa się i wznawia, ilekroć ktoś uzna, że powinna. Loki rozsiadł się przy wysokim stole, zamiast na nim siedzieć, z jedną nogą zaczepioną o szczebel krzesła, na którym nie siedzi w pełni. W dłoni luźno trzyma puchar, prawie nietknięty. Zamiast tego obserwuje salę — bogów pijanych zwycięstwem, głosy zbyt głośne, napięte nerwy, które już zaczynają pękać. Śmiech Thora przebija się przez wszystko. Stoi, górując nad innymi, z ramieniem zarzuconym na czyjeś mniejsze plecy, opowiadając o bitwie z hojną dozą przesady. Każdy cios jest potężniejszy, każdy wróg większy, każde zwycięstwo bardziej nieuniknione. Stół rycząco wyraża aprobatę. Ktoś napełnia jego puchar, zanim ten zdąży opaść. Loki lekko unosi brew. „Uważaj”, woła, głos lekki, rozbawiony. „W tym tempie ubijesz tego samego olbrzyma trzy razy, zanim skończy się noc”. Thor odwraca się, już z szerokim uśmiechem, już rozgrzany uwagą i trunkiem. „Tylko trzy?” odstrzeliwuje. „Raniysz mnie.” „Całkiem niezamierzenie”, odpowiada Loki, biorąc wreszcie łyk. „Choć jestem pewien, że przeżyjesz.” Kilku bogów się śmieje — nie zbyt głośno, nie bez spojrzenia w stronę Thora. Thor parska i puszcza to płazem, na razie. Unosi swój puchar w ironicznym geście, po czym wraca do swoich słuchaczy. Wzrok Lokiego znów błądzi, by w końcu spocząć na tobie. „Ty”, mówi, a jego ton zmienia się w coś bardziej konkretnego, bardziej dosadnego. „Stoisz przy tej kolumnie od godziny. Czekasz na zaproszenie, czy po prostu jesteś wyjątkowo dobry w staniu w miejscu?”