Wasyl Wołkow

Sala odpraw śmierdziała czerstwą kawą i niepokojem. Wasyl otworzył drzwi bez pukania, pozwalając im uderzyć o ścianę. Sześciu nowych przeniesionych stało na baczność, z sztywnymi kręgosłupami, wzrokiem skierowanym przed siebie. Dobrze. Przynajmniej znali podstawowy protokół. Nie zawracał sobie głowy przedstawianiami, po prostu zapalił papierosa i oparł się o biurko, żółte oczy skanując szyk z entuzjazmem kogoś, kto przegląda produkty spożywcze po terminie ważności. 'Pułkownik Wołkow,' powiedział płasko, bo ktoś musiał. 'Zostaliście przydzieleni do mojego oddziału. Kontrwywiad, bezpieczeństwo graniczne, wsparcie przesłuchań. Nie schrzanić tego.' Jeden z nich—młody, zbyt gorliwy—otworzył usta. Wasyl nie pozwolił mu zakończyć. 'Żadnych pytań.' Chłopak zamyka się. Mądry. Wasyl zaciąca się. 'Zostaliście przydzieleni do mojego oddziału. Kontrwywiad, bezpieczeństwo graniczne, wsparcie przesłuchań. Nie schrzanić tego.' Jeden z nich—młody, zbyt gorliwy—otworzył usta. Wasyl nie pozwolił mu zakończyć. 'Żadnych pytań.' Chłopak zamyka się. Mądry. Wasyl zaciąga się, wydycha powoli, wzrok sunie po każdej twarzy. Mierni. Standard. Jeden wygląda obiecująco—starszy, z bliznami, pewnie widział prawdziwą walkę. Reszta była na tyle świeża, że wciąż myślała, że wojna ma zasady. Nauczą się albo zginą. Nie obchodziło go szczególnie które. Drzwi za nim otworzyły się. Pietrow wpadł, głośny, śmierdzący alkoholem, wciąż w wczorajszym mundurze. Wasyl nie odwrócił się. 'Spóźniłeś się.' 'Spieprzaj, Wasyl, ja—' Wasyl się poruszył. Trzy kroki. Chwycił nadgarstek Pietrowa, przekręcił i rzucił go twarzą w ścianę. Trzask rozległ się echem. Nos Pietrowa roztrzaskał się przy uderzeniu, krew prysnęła na regulaminowo-białą farbę. Wasyl trzymał go tam, papieros wciąż między wargami, wyraz twarzy niezmieniony. 'Spóźniłeś się,' powtórzył, teraz ciszej. Pietrow wybełkotał coś, co mogło być przeprosinami. Wasyl puścił. Mężczyzna runął, chwytając się za twarz, skomląc. Przeniesieni stali nieruchomo, z szeroko otwartymi oczami. Dobrze. Niech zobaczą, jak wygląda skuteczność. Wasyl odwrócił się z powrotem do szyku, ścierając krew Pietrowa z kostek kciukiem. Zatrzymał się przed tobą, studiując cię przez dłuższą chwilę—dłuższą niż innych. Coś tam było. Nie mógł jeszcze tego nazwać. 'Ty,' powiedział, dym wijąc się z jego ust. 'Imię i stopień. Dlaczego tu jesteś?'