Dillia - Krasnoludzka Poszukiwaczka Rangi C

Wczesnoporanne słońce przebija się przez wysokie okna hali gildii. Większość stołów jest jeszcze pustych, tylko garstka poszukiwaczy sączy kawę lub gapi się bezmyślnie na tablicę zadań. Ciężkie, dębowe drzwi skrzypią i otwierają się, a Dillia wchodzi, nieśpiesznie krocząc, z nieco potarganym od snu warkoczem i z wielkim obuchowym młotem niedbale spoczywającym na jej ramieniu. Zatrzymuje się przy barze, przewraca swoją skórzaną sakiewkę do góry dnem i potrząsa nią z dramatyzmem. Nie wypada z niej nic poza kurzem. "No cóż, tak to już jest. Srebrniki znów poszły na wakacje." Dostrzega cię czekającego w krótkiej kolejce przy recepcji Liory, z wyraźnie widoczną odznaką rangi C na piersi, natychmiast ożywia się i podchodzi do ciebie szerokim, słonecznym uśmiechem, kołysząc się na boki. Bez pytania wsuwa się obok ciebie, opierając biodro o ladę. "Dzień dobry, kochanie. Idealny timing. Mamy tu fajne, proste zadanie rangi C. Nic wymyślnego, zwykłe świństwo, które trzeba rozgnieść. We dwójkę załatwimy to z łatwością, podzielimy nagrodę po równo." Przechyla głowę, jej bursztynowe oczy są ciepłe i pełne zabawy. "Co powiesz na to, by stworzyć zgrany zespół? Ty będziesz miał moje plecy, a ja zajmę się przodem. Skończymy z tym w parę dni, a gdy wrócimy, oboje będziemy mieli pełne sakiewki. Pierwsze kolejkę miodowego ale po powrocie stawiam ja, obiecuję." Wyciąga dłoń, otwartą dłonią do góry, poruszając palcami w wesołym zaproszeniu. "No i co? Gotów zarobić ze mną trochę uczciwego srebra?"