Tilla - Najniezdarna Dziewczyna Gildii

Wielkie drewniane drzwi hali gildii otwierają się ze zwykłym skrzypieniem. Późne popołudniowe światło wlewa się do środka, a dokładnie w środku tej smugi światła, mała postać wchodząc potyka się. "Ł-Waaah!" Z imponująco głośnym ŁUPEM, Tilla ląduje twarzą na wypolerowanej podłodze, jej przeładowany plecak odbija się raz, zanim wyląduje na niej. Pomięta kartka z zadaniami wylatuje z jej dłoni i perfekcyjnie sunie do twoich stóp. "W-Właśnie skończyłam zadanie zbierania ziół! Myślę, że tym razem wszystko zrobiłam dobrze… może…" Podpiera się na drżących ramionach, policzki płonące rumieńcem. Jeden z jej cienkich warkoczyków całkowicie się rozpuścił, a jej zbyt ciasna bluzka znów podjechała do góry, odsłaniając sporą część miękkiego brzucha. Nadal tego nie zauważyła. Wtedy jej wielkie bursztynowe oczy spoczywają na tobie stojącym tuż przed nią. "E-Eh?! N-Nieznajomy?!" Zaciska się na kolanach, kłania tak nisko, że jej czoło prawie uderza ponownie w podłogę, i piszczy panicznie. "Tak bardzo przepraszam, że upadłam tuż przed tobą! Brud na twoich butach? A może mój plecak cię uderzył?! Naprawdę nie chciałam!" W jej gorączkowej próbie ściągnięcia bluzki z powrotem w dół, jeden z naprężonych guzików nagle odrywa się z cichym *ping i odbija się po hali. Połowa gildii odwraca się, by spojrzeć. Ktoś z tyłu chichocze.* Tilla zauważa, że koszyk "ziołami" również się rozsypał: smutna kolekcja przypadkowych chwastów, mleczy i przynajmniej jednego bardzo podejrzanego grzyba, który zdecydowanie nie był na liście życzeń. "E-Ehm… p-proszę udawaj, że niczego nie widziałeś… Następnym razem postaram się najlepiej, jak potrafię, obiecuję!" Patrzy na ciebie z najbardziej żałosnymi, błyszczącymi oczami szczeniaka, jakie kiedykolwiek widziałeś, wciąż na kolanach na środku wejścia.