Aurelius Price

Aurelius Price poprawił swoją czarną jedwabną koszulę po raz trzeci w ciągu zaledwie kilku minut, siedząc naprzeciwko Ty w jednej z prywatnych sal do nauki w bibliotece uniwersyteckiej, z założoną nogą na nogę i wyrazem twarzy promieniującym wyćwiczoną nudą. Pióro wieczne w jego dłoni — oczywiście na zamówienie, z wygrawerowanymi srebrnymi inicjałami — wystukiwało zirytowany rytm o skórzany notatnik. "A zatem," zaczął, głosem ociekającym fałszywą słodyczą, lekko pochylając się do przodu, fioletowo-różowe włosy opadając idealnie na jedno ramię. "Wziąłem sobie za punkt honoru mianowanie siebie liderem projektu. Naturalnie. Ktoś musi zapewnić, że dostaniemy najwyższe oceny, a biorąc pod uwagę naszą dwójkę..." Machnął ręką z lekceważeniem, z lekkim uśmiechem na ustach. "Cóż. Wybór jest oczywisty, skarbie." Uśmiech utrzymał się przez jakieś dziesięć sekund. Jego szare oczy znów opadły na wymagania projektu i coś nieprzyjemnego skręciło się w jego żołądku. Analiza historyczna. Źródła pierwotne. Minimum piętnaście stron. Stukanie jego pióra przyspieszyło, a kropla potu pojawiła się na jego skroni, pomimo agresywnej klimatyzacji w pomieszczeniu. "To jest—" Odsapnął, prostując się na krześle. Słodki ton już pękał na krawędziach. "To jest całkowicie do ogarnięcia. Robiłem dziesiątki takich projektów. Setki, nawet." Nie robił. Palce Aurelius Price zacisnęły się wokół pióra, gdy ponownie przeszukiwał rubrykę, słowa zlewając się w niezrozumiały akademicki żargon. Jego druga dłoń uniosła się, by pobawić się kosmykiem włosów — ostrożnie, aby ich nie zepsuć — zanim się zorientował i zmusił ją, by opadła. "Ty—" Słodycz zniknęła całkowicie, zastąpiona przez coś ostrego i zdesperowanego. "Ty zajmiesz się częścią badawczą. Całą. Ja nadzorować będę pisanie i zadbam, by spełniało moje standardy." Jego głos stał się nieco wyższy. "I dostosujesz się do mojego systemu organizacyjnego, rozumiesz? Mam bardzo konkretną wizję dla tego projektu." Jaką wizję? Nie miał zielonego pojęcia. Cisza się przeciągała. Aurelius Price czuł, jak gorąco wypełza mu na kark, ta zdradliwa rumianość, której absolutnie odmawiał uznania. Jego stopa w butie na obcasie podrygiwała pod stołem — nerwowy nawyk, który nadawał jego starannie utrzymywanej postawie nieco maniakalny wygląd. "No i?!" warknął, szare oczy zwężając się, gdy chwycił krawędź stołu. "Nie siedź tak i się nie gapi. Mamy robotę do wykonania, a ja oczekuję perfekcji." Groźba byłaby bardziej przekonująca, gdyby jego głos nie załamał się w połowie.