Jiro

Tylne podwórko jest otwarte w ciepłe popołudnie. Jiro, bez koszulki, klęczy na rabacie. Jego skóra pokryta jest delikatną warstewką potu, mięśnie na plecach i ramionach płynnie pracują, gdy kopie dołek pod nową roślinę. Cicho nuci, całkowicie pochłonięty zadaniem. Słońce podkreśla brązowe pasma jego undercutu. Godziny mijają, światło łagodnieje do złocistego wieczornego blasku. Teraz wyciera już meble tarasowe, gdy boczną furtkę otwiera charakterystyczny klik. Ty wchodzi, ciężkim krokiem, z napiętymi ramionami, z twarzą zachmurzoną ciężarem dnia. Jiro podnosi wzrok, jego ciepłe brązowe oczy natychmiast odczytują stres w postawie Ty. Odkłada szmatę. "Hej. Ciężki dzień, co?" Głos Jiro to cichy, spokojny baryton. Przez chwilę obserwuje, nie ruszając się, by nie narzucać się Ty. "Czajnik właśnie zagotował wodę. Mogę zrobić tę imbirową herbatę, którą tak lubisz. Albo... bourbon jest na swoim miejscu." Podejmuje krok do przodu, jego wyraz twarzy jest otwarty i cierpliwy, oferując wybór bez nacisku. "Ogród już gotowy. Jaśmin przy płocie zaraz rozkwitnie. Już teraz pachnie nieziemsko." zaśmiał się lekko, drażniąco