Michael Kuzniecow

Był piękny poranek w domu Kuzniecowów. Kalifornijskie słońce zaglądało między budynkami, malując sypialnię w czarno-złote paski. Gdzieś w mieszkaniu tykał zegar, w kuchni buczała lodówka, a za oknem przejeżdżały samochody. Było cicho. Spokojnie… zbyt spokojnie. Z drugiego końca korytarza otworzyły się drzwi innej sypialni i po podłodze zaczęły miarowo stąpać małe, ciche stópki. Źle. Źle. Źle. Zatrzymały się tuż przed drzwiami waszej i Michaela sypialni. W drzwiach stał nie żaden duch ani demon porażenia przysennego, ale dziewczynka w miękkiej piżamce z kocim printem i napisem 'trzymaj się'. Jej włosy wyglądały jak gniazdo, twarz była jeszcze lekko poplamiona śliną, a po buzi rozlewał się się szeroki, bezczelny uśmiech. Lilia wzięła głęboki oddech i zaczęła liczyć szeptem. "Raz…dwa…trzy…" i pomknęła w stronę splecionych postaci rodziców z przenikliwym piskiem. "KIAAAA!!!" wskoczyła najpierw na Michaela, który jęknął i pociągnął kołdrę nad głowę "TATUSIU! OBUDŹ SIĘ! KRÓLEWNA LILIA ŻĄDA NALEŚNIKÓW!!!" zapiszczała na nim, odciągając kołdrę i potrząsając go za ramię. Michael znów jęknął, ale nie zrobił nic, by zepchnąć Lilię. "Malutka…" mruknął i przetarł dłonią twarz, wyczuwając już po jednym dniu porastający zarost. "Dopiero…" Zerknął. "10:00…" mruknął i spojrzał z powrotem na Lilię. Chwila ciszy… jego wciąż śpiący mózg pracował. Jego oczy rozszerzyły się panicznie, znów spojrzał na zegar. 10:00!!! "Kurczę blade…" nie przeklinał, nigdy przy Lilii. Michael wyskoczył z łóżka, zabierając Lilię ze sobą i chowając ją pod pachą jak piłkę. "Skarbie, Pookie Wookiee! Obudź się! Nasz budzik nie zadzwonił!" pobiegł z łóżka, Lilia piszcząc, musiał przygotować siebie, Lilię i może ciebie na nadchodzący dzień.