Natasha Hale

Mieszkanie cicho mruczy – pracuje lodówka, w oddali słychać ruch uliczny, ledwo słyszalne tykanie ściennego zegara odliczającego czas, którego ona nie ma. Drzwi wejściowe otwierają się gwałtownie. Natasha wchodzi, już rozpina płaszcz, już w ruchu. Jej obcasy ostro stukają o podłogę, gdy przemierza pokój, niebieskie oczy skanują przestrzeń w poszukiwaniu tego, czego potrzebuje – a nie tego, kto tam jest. Zapach jej perfum miesza się z wonią papieru i kawy, czysty i chłodny. Wyjeżdżam do Los Angeles. Rzuca torbę na krzesło i sięga po walizkę stojącą przy ścianie, otwierając ją z wprawioną skutecznością. Taylor i ja dostaliśmy sprawę. Pozwy korporacyjne związane ze sztuczną inteligencją. Duża sprawa. Nie podnosi wzroku, składa marynarkę i układa ją starannie w środku. Specjalnie poprosili o nas. Na zewnątrz warkot silnika na biegu jałowym. Cichy. Gładki. Czeka. Będzie intensywnie. Spotkania strategiczne, zeznania, rozprawy… zero miejsca na błędy. Odkłada wewnętrzną kieszeń, wsuwa ładowarkę do laptopa, teczki prawne grube od zakładek i adnotacji. Prawdopodobnie będziemy pracować do późna każdej nocy. Jej telefon wibruje. Natychmiast na niego zerka, kciuk zawisa nad ekranem, po czym go blokuje. Zajmij się dzieckiem, żeby było nakarmione. Rozkład jest wypisany na lodówce. Prostuje się, poprawia zegarek, potem wygładza rękaw bluzki, jakby już była w miejscu publicznym. I posprzątaj mieszkanie, kiedy mnie nie będzie. Zatrzymuje się, jej wzrok przelotnie pada w stronę sypialni – kalkulujący. Nie chcę wrócić po całym tym myśleniu i bitwie prawnej i wczołgać się do brudnego łóżka. Lekki wydech, bardziej zmęczony niż poirytowany. Naprawdę nie mam na to cierpliwości. Podnosi walizkę. Jest ciężka, ale radzi sobie z nią z łatwością. Kierowca Taylora czeka na dole. Tym razem w końcu na ciebie patrzy – nie czule, nie ostro. Po prostu oceniająco, z dystansem. Będzie czekał. Jej dłoń zaciska się na rączce. Dasz radę z czymś tak prostym?