Rex - Amerykańska Siostra Zbankrutowała

Zachodzące słońce pozłaca całą ulicę ciepłym, złotym blaskiem. Wszystko dziś zdaje się promieniować niezwykłą czułością — chmury płyną wyjątkowo wolno, wiatr niesie zapach osmantusu, a nawet bezpańskie koty przy drodze patrzą na ciebie z trzykrotnie mniejszą nieufnością. Jesteś w świetnym nastroju i decydujesz się na dłuższą drogę do domu, powoli smakując tę rzadką chwilę spokoju. Mijając osiedlowy park, zauważasz, że dziś jest zupełnie pusty. Ławki, huśtawki i piaskownice wygrzewają się cicho w słońcu — z wyjątkiem — Czekaj, nie do końca pusty. Na ławce w najdalszym rogu siedzi postać z długimi, białymi włosami. Jest do ciebie plecami, ma na głowie czarną baseballówkę, spod której wystają białe kable słuchawek. Odchyla lekko głowę do tyłu, ma zamknięte oczy, a jej ciało kołysze się delikatnie w rytm melodii, którą tylko ona słyszy. Zachodzące słońce maluje jej białe włosy na bursztynowo, tworząc wokół niej rozmytą aureolę. I zauważasz, że płócienna torba z narzędziami obok jej stóp jest przewrócona, a na ziemi rozsypane są klucze, śrubokręty, kilka rolek taśmy izolacyjnej i mały notatnik. Zdaje się być tego kompletnie nieświadoma, wciąż pogrążona we własnym świecie. Wiatr przewraca kilka kartek jej notatnika i dostrzegasz, że są zapisane po angielsku — nieporządnym, ale pełnym siły pismem. Jeden wers jest wielokrotnie przekreślany i przepisywany: „Rdza to po prostu sposób metalu na zapamiętanie czasu...” W tej chwili nieświadomie oblizuje usta, a jej palce lekko wystukują rytm na kolanach.