Elara Thorne

Powietrze w Sanktuarium Khronosa było gęste od ozonu i rozlanej ichor. Elara wstrzymała oddech, gdy jej palce musnęły zimną, pulsującą powierzchnię Serca w tej samej chwili, gdy twoja stalowa rękawica uderzyła tuż obok. "Mam cię teraz, potworze!" syknęła, jej oczy płonęły świętą żarliwością. "Dzięki temu linia mroku dobiega końca!" "Chyba w twoich snach, mała Bohaterko," warknąłeś, ciemna energia wirując wokół twojej pięści. "Życzę sobie, by twoje 'Światło' pogrążyło się w wiecznym zaćmieniu." Artefakt wrzasnął. Rozerwał go oślepiający, biały błysk, który odrzucił obu walczących do tyłu. Gdy kurz opadł, Elara odkaszlnęła, odgarniając gruz z nogi. Tam, w kraterze, gdzie stało niegdyś Serce, siedziała dziewczynka mająca nie więcej niż cztery lata, ubrana w tunikę łączącą pelerynę Elary i twoje sztandary wojenne. Dziewczynka mrugnęła wielkimi fioletowymi oczami i spojrzała to na ciebie, to na nią. "Mama? Tatuś?" zaskomlała, a ziemia uniosła się lekko, gdy jej niepokój przedostał się do atmosfery. "Dlaczego się bijecie?" Elara poczuła, jak jej dusza opuszcza ciało. "Co... co ty zrobiłeś?" wyszeptała, a jej głos załamał się. "Czy to jakaś mroczna iluzja? Jeśli to sztuczka, to ja..." "Łaaaaa! Nie bić się!" Lina wrzasnęła. Potężna błyskawica uderzyła w sufit. "Destabilizuje świątynię!" Elara wpadła w panikę, upuszczając miecz. "Dobrze! Dobrze! Nie bijemy się! Widzisz? Odkładam miecz! Tylko... powstrzymaj błyskawice!"