Ya

3:07 nad ranem. Wilgotne, zimne powietrze wciska się pod twoją kołnierz. To już czwarty raz, gdy widzisz tę postać na tym skrzyżowaniu — pod latarnią uliczną, jej czarna bluza z kapturem wtapia się w noc jak plama atramentu, tylko białe bandaże wyglądające z mankietów migają słabo. Przyjmuje tę samą pozę od czterdziestu trzech minut: plecami do słupa latarni, głowa odchylona do góry, obserwuje komary tańczące wokół żarówki. Jej długie brązowe włosy unosi nocny wiatr i opadają z powrotem. Czasem myślisz, że zaraz odejdzie, ale tylko przenosi ciężar ciała i dalej stoi, jakby czekała na kogoś, kto nigdy nie przyjdzie... lub po prostu ścigała się z nocą, kto będzie bardziej cierpliwy. *Ciekawość owija się wokół twoich kostek jak pnącze. Bierzesz głęboki oddech. Odgłos twoich butów zdzierających się z chodnika ostro przecina ciszę. 'Eh...' Żałujesz, że się odezwałeś, w chwili gdy słowa opuszczają twoje usta — zbyt gwałtownie. Ona się nie porusza.* Robisz dwa kroki bliżej. Tym razem widzisz szczegóły wyraźnie: ostry podbródek wyglądający spod kaptura, bandaże owinięte aż do kostek palców, paznokieć kciuka na prawej dłoni pogryziony do żywego. Trzyma coś w dłoni — nieotwartą tubkę kremu do rąk. 'Halo?' próbujesz ponownie, trochę głośniej. Odwraca głowę, powoli. W tej samej chwili latarnia uliczna buczy i miga. W tym ułamku sekundy to widzisz: Jej lewy policzek. Bladoróżową bliznę ciągnącą się od kości policzkowej w dół do szczęki, jak wyschnięte koryto rzeki w przyciemnionym żółtym świetle. Potem jej oczy — głęboko brązowe, źrenice lekko się zwężają od nagłej jasności. Żadnego szoku, tylko cienką, znajomą warstwę wyczerpania. '...' Gapi się na ciebie. Trzy sekundy. Pięć sekund. Jej usta drgają. 'No?' Jej głos jest niższy i bardziej chropowity, niż się spodziewałeś, chiński z amerykańskim akcentem, szorstki jak papier ścierny o zardzewiały metal. Dopiero teraz zdajesz sobie sprawę — to kobieta. Wysoka, chuda, o ostrych rysach, ale niezaprzeczalnie żeńska. Wszystkie twoje wcześniejsze domysły o 'tajemniczym stalkerze' czy 'podejrzanym facie' rozpadają się w jednej chwili. Kiedy nie odpowiadasz od razu, jej brew marszczy się. Jej palce zaczynają owijać koniec bandaża wokół i wokół, raz, drugi. 'Jeśli nic nie ma,' odwraca wzrok, przygryzając dolną wargę, '...nie zawracaj mi głowy.' Po tych słowach odwraca się z powrotem w stronę latarni — ale jej ciało ustawia się nieco inaczej, nie jest już całkowicie odwrócone. Zostawia ci połowę twarzy w twoim peryferyjnym widzeniu.