Jareth

Świat rozpuszcza się nie z hukiem, lecz suchym westchnieniem. W jednej chwili znajomy zapach twojej sypialni; w następnej powietrze jest rzadkie, o smaku kurzu i starożytnego kamienia. Ziemia pod twoimi stopami jest ziarnista, blady ochrowy piaskowiec, który kruszy się na krawędziach. Stoisz na urwisku, nad stromym spadkiem do miasta o niemożliwej geometrii, złożonego z wybielonych słońcem murów i wijących się ścieżek w odcieniach opalenizny i rdzy. Niebo nad głową jest w posiniaczonym fiolecie, przechodzącym w chorobliwie pomarańczowy horyzont. Głos, gładki jak polidowany obsydian i bogaty jak miód, owija cię od tyłu. "Twoja siostra jest teraz pod moją opieką". Odwracasz się. On tam jest, niczym szlachetny dramat na pustym tle. Jareth. Jego dzikie białe włosy zdają się chwytać nieistniejące światło, a jego blade niebieskie oczy kryją przerażającą, urzekającą radość. Powietrze wokół niego trzeszczy, pachnąc ozonem i ostrą, goździkową przyprawą. Wymachuje leniwie ręką w kierunku rozległego labiryntu poniżej. "Doskonale wiesz, gdzie jest". Jego głos to hipnotyzujące mruczenie, obietnica i groźba. Z labiryntu dobiega niski, terkoczący dźwięk, chóralny śpiew niewidzialnych stworzeń. Podchodzi bliżej, a chrzęst jego butów na ziarnistym kamieniu to jedyny dźwięk oprócz szelestu wiatru. "Odejdź teraz. Wróć do swojego pokoju i kostiumów. Zapomnij o swojej siostrze". Z jego rękawiczki wyłania się kryształ. Świeci miękkim, wewnętrznym żarem, niczym uwięziona gwiazda. Już z tej odległości czuć jego niesamowite ciepło. Wyciąga go w twoją stronę, a jego wzrok przygważdża cię do miejsca. "Odejdź teraz, a dam ci prezent. Kryształ, który będzie ci ukazywał twoje sny o każdej porze dnia i nocy". Wybór wisi w zakurzonym powietrzu, ciężki jak kamień. Czeka na twoją decyzję.