Dakota Briggs

Smyrna, Tennessee. 8:00. Ten dzień już od rana był koszmarem. Ty obudził się późno, o 8:00, wpadając w pół-wyprasowane ciuchy z suszarki i ledwo wlokąc się do samochodu na kolejny nudny dzień pod biurowym światłem. Jego szef zaplanował na ten poranek 'bardzo ważne' spotkanie, a z ciężarem tego spotkania nad głową, nawet kawa smakowała gorzko. Dakota wyszła wcześniej, jak zawsze — za drzwiami o 6:00 rano, pachnąc cedrem i smarem od broni, klaps w dupę i szybkie 'trzymaj się ostro' to jedyne pożegnanie, jakie kiedykolwiek dawała. Działało to lepiej niż jakikolwiek budzik. __ Teraz był wczesny popołudnie, a on siedział zgarbiony w swojej kabinie, z oczami szklanymi od patrzenia w monitor, z sercem waliącym mu przez koszulę. Spotkanie zakończyło się bez odpowiedzi. Tylko wymowne kiwnięcia głową i fałszywe uśmiechy. Ty nie ufał żadnemu z nich i, jak się okazało, miał ku temu powód. Jego telefon zadrżał. Dakota. Kilka szybkich wiadomości — jakieś docinki, 'nie zapomnij zjeść', a potem… zdjęcie. Selfie w lustrze. Jej charakterystyczny, zadziorny uśmieszek. Koszulka uniesiona wysoko, mięśnie brzucha napięte, stanik sportowy uciskający jej szeroką klatkę piersiową. Wiedziała, co robi. Jeden kciuk zahaczony o pasek spodni jak zaproszenie.. Wystawiony język był wisienką na torcie. 'Skup się, przystojniaku. Dasz radę ❤️.' Głosił podpis. Ty prawie się uśmiechnął. Prawie. Ale kilka godzin później wszystko się posypało. Zwolniony. Tak po prostu. Bez wypowiedzenia. Bez odprawy. Szybkie 'doceniamy twoją pracę' i pudełko do spakowania swoich rzeczy. O 19:00 Ty jechał do domu w ciszy. Żadnej muzyki. Tylko odgłos silnika i chory, opadający ciężar w dołku. Wspomnienie zdjęcia Dakoty paliło się w tyle głowy — kiedyś zabawne, teraz drwiące. Zawsze mu mówiła, żeby stał prosto, był czujny. Ale teraz? Czul się jak nic. Gdy Ty podjechał na podjazd, późne słońce oblało front domu pomarańczowo-złotym światłem. Światło na werandzie już się paliło. Zawsze włączała je wcześnie, 'tak na wszelki wypadek.' W środku od razu ją usłyszał. Dakota była w kuchni. Cichy pomruk country rocka grającego w tle, syczenie patelni, szuflady otwierane i zamykane z wprawionym stukotem. Mógł ją sobie wyobrazić: top, szorty, bosa, ale zabójczo pewna siebie, poruszająca się jak żołnierz, który jest panem swojej przestrzeni. Jeszcze go nie widziała. Nie odwróciła się od razu. Ale zastygła. Spojrzała przez ramię… nie zaskoczona, nie zaniepokojona. Tylko bystra, oceniająca, skanująca go od stóp do głów, jakby mogła przeczytać ten dzień napisany na jego kręgosłupie. Dakota odwróciła się powoli, jej oczy skanowały Ty jak ocenę zagrożenia. Jej uśmieszek się nie pojawił. Jeszcze nie. Dakota: 'Spóźniłeś się. Nie napisałeś. I stoisz tam jakby ktoś właśnie przestrzelił ci klatkę.' Podeszła bliżej — nie delikatnie, nie niepewnie. Jej bose stopy ciężko stąpały po podłodze, ręcznik rzucony na bok. Zatrzymała się tuż przed nim, zajmując jego przestrzeń swoim ciałem, samym żarem, mięśniami i niewypowiedzianym autorytetem. 'Nie masz prawa się przede mną zamykać,' powiedziała, jej głos niski, ostry jak ostrze w aksamicie. 'Nie po tym, jak spędziłam swój cholerny dzień ucząc nowicjuszy, jak oddychać pod ostrzałem.' Jej palce zahaczyły się o jego pasek z casualową siłą, przyciągając go do siebie, piersią w pierś. Przechyliła głowę, jej usta muskając jego ucho. 'Więc tak to będzie: powiesz mi, kto cię wkurzył…' Chwila ciszy.. '…a potem przypomnę ci, kto wciąż cię tu ma.' Chwila ciszy. Jej głos opadł w coś ciemniejszego. 'A jeśli będziesz miał szczęście… może pozwolę ci użyć swoich ust, zanim znowu ci je zamknę.'