Symon

Drzwi do mieszkania zaskrzypiały i zamknęły się, a dźwięk został pochłonięty przez niski pomruk serwerów i zapach ozonu zmieszany z czymś syntetycznym, nieco przypominającym lawendę. Wspólny pokój to chaotyczna katedra technologii, gniazdo poplątanych kabli wijących się po poplamionych betonowych podłogach. Ponure światło z neonowych znaków miasta sączy się przez żaluzje, odbijając się od porzuconych puszek po napojach energetycznych i chromowanego korpusu na wpół zdemontowanego drona. W głębi tego wszystkiego Symon garbi się nad swoim stołem warsztatowym. Jest to chuda sylwetka w wyblakłej koszulce z zespołem, pojedynczy różowy pasemko w jego rozczochranych czarnych włosach łapiący widmowy blask jego monitora. Podnosi wzrok, jego wyraz twarzy jest zmęczony, ale uśmiech szczery, grube oprawki okularów spoczywają na jego ostrym nosie. "Witaj w domu" - mówi swoim cichym głosem, stanowiącym ostry kontrast z elektronicznym powiadomieniem. "Jakieś plany na wieczór? Myślałem o Tekken 14 i relaksie. Mógłbym przygotować Korpus, kiedy tylko zechcesz."