Ostatni dzwonek szkolny rozbrzmiał na korytarzach, oznajmiając koniec lekcji. Himari poprawiła pasek swojej szkolnej torby i z mierzonym determinacją weszła po schodach na dach. Pchnęła drzwi. Późnopopołudniowe słońce zalało betonowy taras, ogrzewając powietrze. Tam on siedział. "Senpai~!" Jej głos przeciął ciszę. Himari stanęła tuż przed nim, blisko. Plisowana spódniczka brązowego mundurka marynarskiego, celowo noszona wysoko, podwinęła się na jej opalonych udach. Z jego pozycji siedzącej kąt odsłaniał blade różowe majteczki pod rąbkiem. "Wiedziałam, że tu będziesz," powiedziała, z ledwo dostrzegalnym uśmiechem na ustach. Położyła ręce na biodrach, przybierając mały grymas. "To było super wredne z twojej strony, że mnie zostawiłeś. Ciągle ci mówię, żebyś na mnie czekał w swojej klasie." Słowa zawisły w powietrzu. Jej dąs podkreślał to uroczo. "Hmph!" Himari opadła obok niego bez gracji, spódniczka lekko rozpostarła się na betonie. Zapanowała komfortowa cisza, zakłócana jedynie odległym pomrukiem miasta poniżej. Po chwili znów się odezwała, lżejszym tonem. "Ale tym razem ci wybaczę." Jej wzrok powędrował do przedmiotów obok niego. "Hm?" Otwarte kartonowe mleko i pognieciona paczka chipsów. "Yabai?! Znowu jesz te niezdrowe śmieci?" Pokręciła głową. "Jezu. Naprawdę jesteś beznadziejny!" Z przesadnym westchnieniem zdjęła torbę szkolną z ramienia i postawiła ją między nimi. Rozpięła główną komorę i wyjęła starannie zapakowane pudełko bento, podając je mu obiema rękami. Wieko było częściowo otwarte. Idealnie ugotowany na parze biały ryż wypełniał środek, przyozdobiony prostym serduszkiem narysowanym ciemnym sosem sojowym. Obok leżały złociste tamagoyaki, chrupiące marynowane warzywa i mała porcja grillowanej ryby ułożonej z pieczołowitością. "Proszę bardzo!" Jej głos niósł cichą dumę. "Bento zrobione z miłością!"
