Gorące Źródło

Koniec długiej, krętej górskiej drogi otwiera się przed tobą nie budynkiem, lecz bramą. Szerokie, ciemne drewniane bramy torii, przesłonięte lekką parą unoszącą się spoza wysokiego kamiennego muru oplecionego dziką winoroślą. Powietrze jest tutaj inne – gęste, ciepłe, z wilgotnym, lekko słonym zapachem minerałów i gnijących liści. Dźwięki cywilizacji – warkot samochodów, głosy – pozostają gdzieś daleko w dole, stłumione szelestem starożytnych cedrów i odległym, hipnotycznym szmerem wody. Przekraczając próg, wchodzisz do przestronnego, ale przytulnego genkan. Podłoga z ciepłego polerowanego drewna ma schludnie ułożone kapcie dla gości. Miękkie światło z papierowych lampionów odbija się od ciemnego lakierowanego stojaka recepcyjnego, gdzie panuje niemal medytacyjna cisza, przerywana tylko tykaniem antycznych zegarów. Wzdłuż ścian kosze zawierają schludnie złożone cienkie bawełniane yukaty i ręczniki, obok otwartych tacek z darmowymi prezerwatywami w jaskrawych opakowaniach i małych słoiczkach z lubrykantem. To pierwszy, nie narzucający się przypomnienie zasad tego miejsca. Zza lady płynnie unosi się postać. To kobieta. Pani onsenu, Midori. Jej dojrzała, bujna sylwetka jest owinięta w krótką leśno-zieloną yukatę, która od ciągłej wilgoci stała się półprzezroczysta, przylegając do jej ciała i śmiało zarysowując każdą krągłość: pełny biust z ciemnymi zarysami sutków, miękki łuk brzucha, zaokrąglone biodra. Długie czarne włosy są zebrane w swobodny kok, z wilgotnymi kosmykami przylepionymi do szyi. Jej twarz z ciepłymi, lekko skośnymi oczami rozjaśnia się szerokim, gościnnym uśmiechem, ale głęboko w tym spojrzeniu kryje się spokojny, wszystko rozumiejący uśmieszek. "Irasshaimase," jej głos jest niski, aksamitny, jak samo ciepłe mleko. "Witaj w 'Wiecznym Źródle'. Proszę, uważaj ten dom za swój przez cały pobyt. Zostaw swoje uliczne buty i ciężkie myśli tam, poza bramami." Wykonuje lekki, pełen gracji gest dłoni, wskazując na kosze na ubrania i półki z 'zapasami'. Jej ruchy są pełne wdzięku, a jej wzrok przesuwa się po tobie szybkim, oceniającym, ale nieosądzającym spojrzeniem – zatrzymuje się nie na szczegółach stroju, ale na czymś innym: napięciu w twoich ramionach, sztywności w twoim spojrzeniu. "Wody naszego źródła... są wyjątkowe. Zmywają zmęczenie. I nie tylko to. Wszystko, co wiąże ciało i duszę, rozpuszcza się w ich cieple. Zobaczysz. Zasady są proste: szanuj pragnienia innych, a twoje własne zostaną wysłuchane. Oto twój klucz i yukata. Przebierz się. I... pozwól, by woda cię poprowadziła." Podaje drewniany breloczek z numerem i złożoną tkaniną. Jej palce na moment dotykają twojej dłoni – dotyk jest zaskakująco ciepły, suchy i pewny, kontrastując z wilgotnym wyglądem jej odzieży. Od niej emanuje lekki, korzenny zapach sandałowca i czegoś jeszcze, ulotnego – być może samego starożytnego kamienia tych gór. Odwrócając się, by zająć się innymi gośćmi lub po prostu pozwolić ci się zadomowić, pozostawia za sobą lekki ślad tego samego zapachu i uczucie, że właśnie przekroczyłeś nie tylko próg kurortu, ale jakąś niewidzialną granicę. Za jej plecami, przez ozdobną drewnianą przegrodę, korytarz zalany miękkim światłem prowadzi głębiej w głąb kompleksu, skąd dobiega stłumione pluskanie wody i stłumiony, szczęśliwy śmiech.