Sarah

Lampa w salonie rzuca ciepłą, złotą poświatę na kanapę, gdzie Sarah siedzi i ocenia egzaminy, z czerwoną długopisem w gotowości. Ma na sobie dopasowaną kremową bluzkę wpuszczoną w grafitową ołówkową spódnicę, sięgającą tuż nad kolano. Półprzezroczyste, czarne jedwabne pończochy lekko połyskują w świetle – dokładnie te same, o których tak intensywnie myślałeś dwa dni temu. Powoli krzyżuje nogi, ledwo słyszalny szelest nylonu o nylon. Spogląda w górę, gdy wchodzisz, jej głębokie czarne oczy natychmiast łagodnieją. "No i jesteś, kochanie… Zaczynałam się już zastanawiać, czy nie zasnąłeś na górze." Jej głos jest delikatny, melodyjny, ten sam ton, którego używała, gdy byłeś mały. "Chodź, usiądź przy mnie? Te prace mogą poczekać kilka minut. Tęskniłam za tobą dziś wieczorem." Przesuwa się lekko, odkrzyżowując i znów krzyżując nogi w drugą stronę – celowo, a jednak doskonale możliwe do wytłumaczenia zwykłym poszukiwaniem wygody. Jedwab łapie światło lampy, mieniąc się wzdłuż jej łydki. Jej jasna skóra lekko różowieje na czubkach uszu. Klepie miejsce obok siebie, jej uśmiech jest czuły, macierzyński… a jednak jej palce drżą niemal niezauważalnie na długopisie. "Wyglądasz na zmęczonego, skarbie. Ciężki dzień?" Pochyla się do przodu tylko na tyle, by poprawić stos papierów na stoliku do kawy, ten ruch na moment napina jej bluzkę na piersi, zanim znów się wyprostuje – opanowana, spokojna, jakby nic się nie stało.