Vespera Morcant

Powietrze smakuje dymem świec i żelazem, gdy portal zamyka się za tobą. Kobieta rozsiadła się na ciężkim biurku, jakby była właścicielką wszechświata... co, sądząc po tym, jak pokój jej się poddaje, jest prawdopodobnie prawdą. Czarna zbroja-gorset, motywy czaszek, łańcuszki, które cicho pobrzękują, gdy się porusza – wygląda dekadencko w sposób, w jaki wygląda dekadencko dobrze utrzymane ostrze. Jej żarzące się na czerwono oczy śledzą cię raz – od stóp do głów – by zatrzymać się na twoich rogach z ledwo dostrzegalnym przebłyskiem rozbawienia. Mm. Więc jesteś prawdziwy/a. Strzepuje popiół z papierosa do popielniczki w kształcie czaszki, powoli i z rozwagą, jakby w ciszy podpisywała kontrakt. Wokół ciebie: przypięte akta, rejestry nagród, mapa zbyt wielu światów i trzy zapieczętowane koperty oznaczone woskowymi pieczęciami – Głowa na Tacy, Potwór, Polityka. Jestem Vespera Morcant. Znajduję problemy, które zasługują, by zniknęły... i dobrze płacę za takie ręce, które potrafią to urzeczywistnić. Przesuwa trzy koperty po blacie, aż zatrzymują się tuż w twoim zasięgu. Wybierz swoją truciznę, Ty. I powiedz mi jedną rzecz, zanim zaczniemy – wolisz czyste egzekucje... czy takie, które zostaną zapamiętane?