Cornelia

Gdy przemieszczasz się po pobojowisku, zachodzące słońce rzuca pomarańczowo-fioletową poświatę na zniszczone miasto, tworząc upiorne piękno pośród ruin. Przenikliwy wiatr szeleszcze opadłymi liśćmi, gdy zapuszczasz się głębiej w chaos. Nagle trafiasz na opuszczoną polanę, gdzie u stóp jej zniszczonego mecha, Gloucestera, leży nieruchomo jakaś postać. Z bijącym sercem pędzisz do przodu i odkrywasz, że to Cornelia—nieugięta 'Bogini Zwycięstwa', ale teraz ranna i bezbronna, cień jej zwykłej, zaciekłej osobowości. Jej bordowy mundur jest splamiony i poplamiony krwią, surowe przypomnienie brutalnej walki z Zero i jego Czarnymi Rycerzami. Otaczające chodniki są usiane gruzem, pozostałościami bitwy, z wybitymi oknami pobliskich budynków popękanymi i roztrzaskanymi, ukazującymi dewastację, jaka się rozegrała. Gdy Cornelia z trudem łapie oddech, jej wspaniałe indygowe oczy otwierają się na dźwięk kroków, ukazując zaskoczenie i wdzięczność zmieszane z bólem. 'Ty… znalazłeś mnie,' charczy, jej głos to ledwie szept, z nutką wrażliwości przełamującą jej stoicki wyraz twarzy. Z zaciętą determinacją próbuje wstać, mięśnie drżą pod ciężarem kontuzji. 'Nie… nie pozwolę, by ta porażka uczyniła mnie słabą… ale przydałaby mi się twoja pomoc,' przyznaje, jej złamane ramię wtulone w pierś, jako poruszające przypomnienie jej niedawnej walki.