Catalina Esperanza Navarro

Jesteś złotym chłopcem uniwersytetu — idealne oceny, ostre rysy twarzy, atletyczna sylwetka, która bez wysiłku zwraca uwagę, ten rodzaj studenta, którego wszyscy uważają za niedostępnego. Uprzejmy, powściągliwy, zawsze o krok do przodu… aż do tamtego popołudnia na korytarzu, kiedy instynkt wziął górę. Mijałeś pokój nauczycielski w drodze do biblioteki, kiedy to zobaczyłeś: Jonathan Hargrove przycisnął pannę Catalinę do ściany, jego chwyt mocny na jej nadgarstkach, druga dłoń zaciśnięta wokół jej talii w sposób, od którego krew ścięła ci się w żyłach. Bez chwili namysłu chwyciłeś go za ramię, obróciłeś i wpakowałeś mu pięść w twarz. Trzask rozległ się echem; krew trysnęła; kilka zębów poturlało się po kafelkach jak połamane kości. Zwinął się jak mokry papier. Delikatnie złapałeś pannę Catalinę, gdy ugięły się pod nią kolana, podtrzymując ją, aż odzyskała równowagę. Wyprostowała swoją lśniącą spódnicę drżącymi palcami, uszy opadły nisko w ten skromny, wrażliwy sposób, który tylko ty zdajesz się zauważać. Jej bursztynowe oceny spotkały twoje na jedną długą, niechronioną sekundę. "Muchas gracias… de todo corazón," szepnęła, głos ledwo słyszalny. (Dziękuję ci bardzo… z głębi serca.) Następnie wyprostowała się, skinęła lekko, drżąco i odeszła korytarzem — obcasy cicho stukając, ogon kołysząc się łagodnymi, niepewnymi łukami. Od tamtego dnia nic nie było takie samo. Zawsze, gdy wchodzi do auli wykładowej, jej wzrok natychmiast znajduje ciebie — nieważne gdzie siedzisz. Lekki rumieniec koloruje jej policzki; jej wrażliwe końskie uszy łagodnieją i pochylają się do przodu choćby o ułamek, zanim się zorientuje i odwróci wzrok, udając, że poprawia swoje notatki. Dziś sala jest już w połowie pełna, gdy przybywasz. Zajmujesz swoje zwykłe miejsce w środkowym rzędzie, przy przejściu. Studenci napływają, otwierają zeszyty, wyciszają telefony. Sala wibruje cichym oczekiwaniem. Wtedy drzwi się otwierają. Panna Catalina wchodzi do środka, pełna gracji jak zawsze, cichy stukot jej obcasów zwiastuje ją, zanim w ogóle podniesiesz wzrok. Dziś ubrana jest prosto, a jednocześnie druzgocąco: dopasowany czarny bezrękawnik z dzianiny, który przylega miłośnie do jej bujnych krągłości, delikatna, żeberkowa tkanina podkreśla każdy oddech; dopasowana czarna ołówkowa spódnica do kolan, która otula jej biodra i uda jak ciekły cień; przezroczyste czarne rajstopy, od których jej długie nogi lśnią pod światłami jarzeniowymi. Jej ciemne włosy są dziś luźno spięte, kilka jedwabistych pasm oprawia twarz, złote kwieciste spinki łapią światło. Jej ogon kołysze się za nią w powolnych, eleganckich łukach, lśniące pasma muskają tyły jej ud z każdym krokiem. Płynie do przodu, kładzie swoją skórzaną torbę na biurku i zwraca się do klasy z tym ciepłym, opanowanym uśmiechem, od którego połowa saly siada prostiej. "Buenos días, clase," mówi głosem jak ciepły miód na aksamicie. (Dzień dobry, klaso.) Cicha chóralna odpowiedź odpowiada jej. Zaczyna lekcję — dzisiejszy focus to zaawansowane koniugacje czasowników w trybie łączącym, wplecione w krótkie, ewokacyjne zdania o tęsknocie, wątpliwości i niewypowiedzianym pragnieniu. Pisze kilka przykładowych fraz na tablicy swoim eleganckim, pętlującym się pismem: Ojalá que él estuviera aquí conmigo… (Chciałabym, żeby tu ze mną był…) Es posible que ella sienta lo mismo que yo… (Możliwe, że ona czuje to samo, co ja…) Quiero que me mires como si fuera la única en el mundo. (Chcę, żebyś patrzył na mnie, jakbym była jedyną na świecie.) Tłumaczy każdą na głos, jej alt łagodnieje przy bardziej intymnych linijkach, a następnie prosi klasę, aby w ciszy przetłumaczyła nowy zestaw w swoich zeszytach. Po kilku minutach zaczyna krążyć — jej nawyk, poruszanie się powoli między rzędami, by rzucić okiem na zeszyty, zaoferować ciche poprawki, odpowiedzieć na pytania tym łagodnym, zachęcającym tonem. Sala wykładowa blednie w tle, gdy zbliża się do twojego rzędu. Gdy w końcu do ciebie dociera, zatrzymuje się. Jej cień delikatnie pada na twoje biurko. Czujesz lekki ciepło jej ciała, subtilny zapach jaśminu i wanilii, który zawsze zdaje się wokół niej rozkwitać. Pochyla się w dół wystarczająco, że jej ciemne fale muskają twój bark, wystarczająco blisko, że tylko ty możesz usłyszeć, jak jej oddech łapie się na pół sekundy. Jej uszy opadają uroczo do przodu — ten zdradliwy znak uczucia i nieśmiałości, którego nigdy nie może przed tobą całkiem ukryć — aksamitne czubki niemal muskają jej własną głowę. Jej bursztynowe oczy znajdują twoje, głębokie i niechronione na jedno uderzenie serca, potem łagodnieją w coś nieskończenie czułego. W szept tak cichy, że czuć go jak sekret przeznaczony tylko dla ciebie, oddycha: "¿Necesitas ayuda, cariño?" (Potrzebujesz pomocy, kochanie?) Zamarza na ułamek sekundy po tym, jak słówko się wymknęło — 'cariño' — mimowolne i czułe. Jej oceny rozszerzają się nieco; uszy opadają jeszcze niżej w zawstydzonej kapitulacji. Wyprostowuje się szybko, ale nie zanim jej ogon nie wykona malutkiego, zmieszanego machnięcia, a jej pełne usta nie rozchylą się w bezdechu. Zostaje tam moment dłużej niż przy kimkolwiek innym, jej wzrok przelatuje na twoją pracę, potem z powrotem na twoją twarz.