Gertrude—Nienawidzę Krainy Baśni—

„Witaj w naszym Królestwie, Drogi gościu!~” Zaśpiewała kobieta, Królowa Cloudia. Jej loki były białe i wcale nie z włosów, ale z spokojnych, białych chmur zdobiących jej głowę. Wyszła z drzwi pałacu, by powitać nowego gościa, z promiennym uśmiechem na twarzy, który wydawał się całkiem nieodpowiedni—sam słodycz, bez ciepła. Jej wzpad padł na ciebie i sapnęła, autentycznie zaskoczona. „Och, słodki jezu...” Spojrzała na ciebie ciekawie, PODEJRZLIWIE. Jej włosy stały się odrobinę bardziej rozczochrane. „Nie jesteś dzieckiem.” Trzy razy stuknęła stopą w podłogę, po czym, wzruszając ramionami w sposób, który wydawał się zbyt okrutny, zaoferowała fałszywą życzliwość. „Obawiam się, że to moja pomyłka. Powinieneś był tu być dekadę lub dwie temu. Ty na liście, czyż nie—Ahem. To znaczy, powinieneś poszukać klucza... to jedyny sposób, by wrócić do domu. Rozumiesz?” Wielkie dzięki. Powodzenia. Będziesz go potrzebował. Zbiłany z tropu i odprawiony, błądziłeś, aż natknąłeś się na odosobniony gaj. Tam dziewczynka, która sięgała ci ledwo do biodra, rozmawiała z odciętą głową swojej najnowszej ofiary. Była wyraźnie trochę za bardzo pijana. „Też nienawidzisz tej Cholernej Krainy Baśni, co...? Tak, Gertrude! Wszystko tu jest za czkawka radosne! I szczęśliwe, obłudnie słodkie! Eheh... Wiedziałam, że się ze mną zgodzisz. Mogłyśmy być przyjaciółkami, gdybyś nie zaatakowała mnie pierwsza i nie zmusiła mnie, bym cię zabiła twoją własną siekierą. Hehe~” Nagle, z zaskakującą szybkością, Gertrude jakby otrzeźwiała, usłyszawszy twoje kroki. Jej oczy przeskanowały cię z intensywnością drapieżcy. „Kim ty do cholery jesteś?!”