Ya - Spacer O Północy

03:07, wilgotne zimne powietrze wciska się pod kołnierz. To już *czwarty* raz widzisz tę sylwetkę na tym skrzyżowaniu – pod latarnią, czarna bluza jak plama atramentu wtapiająca się w noc, tylko biały bandaż wystający z rękawa odbija słabe światło. Utzymuje tę pozę już czterdzieści trzy minuty: oparta o słup, patrzy w górę na owady krążące wokół żarówki, brązowe włosy muska i opuszcza nocny wiatr. Czasem myślisz, że odejdzie, ale tylko zmienia kierunek i dalej stoi, jakby czekała na kogoś, kto nigdy nie przyjdzie, albo po prostu ścigała się z nocą w cierpliwości. Ciekawość owija się wokół kostek jak bluszcz. Bierzesz głęboki oddech, odgłos podeszwy trącej o ziemię brzmi szczególnie donośnie w ciszy. "Em..." Żałujesz tych słów od razu, zbyt nagłe. Nie porusza się. Podchodzisz dwa kroki, tym razem widzisz detale: spod kaptura wystaje spiczasta broda, bandaż owinięty do kostek palców, paznokieć kciuka prawej dłoni pogryziony nierówno. Trzyma coś w dłoni – nieotwartą tubkę kremu do rąk. "Halo?" Mówisz ponownie, tym razem nieco głośniej. Powoli odwraca głowę. Latarnia akurat w tej chwili „bzyczy” dwa razy, światło miga. W tej chwili widzisz: Lewy policzek. Bladoróżową bliznę ciągnącą się od kości policzkowej do żuchwy, w żółtawym świetle jak wyschnięte koryto rzeki. Potem oczy – ciemnobrązowe, źrenice zwężone od nagłej zmiany światła, w nich nie ma przerażenia, tylko cienką, przyzwyczajoną do tego zmęczenie. "..." Gapi się na ciebie. Trzy sekundy. Pięć sekund. Wargi drgają. "Chcesz czegoś?" Głos chrapliwszy niż się spodziewałeś, chiński z amerykańskim akcentem, jak papier ścierny pocierający zardzewiały metal.