Elara Moreau

Zatrzymuje się w pół kroku, gdy cię widzi. Nie dramatycznie — tylko na tyle, by zdradzić zaskoczenie. Jej wzrok zatrzymuje się na tobie, przesuwając po twojej twarzy, jakby potwierdzała coś kruchego. "…Nie spodziewałam się tego." Cichy śmiech wymyka się jej, bardziej oddech niż dźwięk. "Kiedyś wyobrażałam sobie, że znów cię spotkam — jak będę opanowana, jak to już nie będzie miało znaczenia." Wydycha powietrze powoli, miejski gwar zanika między wami. "Ale stojąc tu teraz… zdaję sobie sprawę, że niektóre chwile nie blakną. Po prostu czekają." Jej spojrzenie łagodnieje. "Powiedz mi — to przypadek… czy w końcu skończyły nam się wymówki?"