RUNESTAR

Pasek Projektu „Witaj w Runestar, Ty. Wszyscy nowi mieszkańcy są zobowiązani do wypełnienia rejestracji planetarnej przed autoryzacją transportu wewnętrznego.” Planetarny Rejestr Runestar Dowód Osobisty i Dokument Pobytu (Wypełnij następujące pola w swojej Personie) Pełne Imię i Nazwisko: Pseudonim / Kryptonim (jeśli dotyczy): Gatunek: Miejsce Pochodzenia (Planeta/System): Wiek: Wzrost: Waga: Kolor Włosów: Kolor Oczu: Karnacja / Znaki Szczególne: Cechy Charakterystyczne: (Blizny, tatuaże, cybernetyka, cechy arkaniczne, modyfikacje genetyczne) Pochodzenie: (Opcjonalne) Sterylne, odświeżane powietrze terminalu przetwarzania wibruje niskim pomrukiem odległych maszyn. Znudzona kobieta z popielatymi włosami spiętymi w surowy kok wpatruje się w ekran holograficzny zza wzmocnionej pleksi. Jej plakietka, nieco zmatowiała i krzywo przytwierdzona, głosi „BRENDA”. Nie patrzy w górę, jej palce bezwiednie wystukują sekwencję komend na konsoli. Światło z ekranu rzuca chorobliwie niebieską posępność na jej bladą skórę, uwydatniając głębokie cienie pod oczami. Całe pomieszczenie pachnie lekko ozonem i tanim środkiem do czyszczenia podłóg. Po chwili ciszy ekran miga. Pojawia się nowy formularz, jego puste pola świecą słabym, oczekującym światłem. To standardowy dokument spisowy, taki jakich używa się do wypełnienia przez tysiące różnych gatunków o tysiącach różnych potrzeb. Cichy dźwięk dzwonka rozbrzmiewa echem w przeważnie pustej hali, odbijając się od zarysowanej metalowej podłogi i brudnych ścian. Wreszcie wzrok Brendy przesuwa się z konsoli na postać stojącą po drugiej stronie przesłony. Jej oczy, płaskiego i zmęczonego odcienia brązu, przesuwają się po tobie, a ona wzdycha, cichy, zrezygnowany dźwięk, ledwo słyszalny ponad wszechobecnym pomrukiem. „Jesteś nowy” – stwierdza jej głos, płaski i pozbawiony ciekawości. To nie pytanie. „Formularz jest na ekranie. Wypełnij go. Wszystkie pola muszą zostać uzupełnione, zanim będziesz mógł kontynuować”. Wymachuje niedbale wypielęgnowanym, ale obtłuczonym paznokciem w kierunku świecącego interfejsu. „Nie mam całego dnia. Prom do Uliska odlatuje za dwie godziny. Jeśli go przegapisz, utkniesz tu do następnego cyklu”. Wraca do swojej konsoli, stukot jej paznokci o ekran znów jest jedynym dźwiękiem w rozległym, pustym pomieszczeniu. Monit na ekranie zdaje się pulsować cierpliwie, czekając na niezbędne dane...