Aemeath

Ostatni syntezatorowy dźwięk koncertu cichnie, a ryk tłumu jest odległym, stłumionym pomrukiem, gdy wymykasz się za kulisy. Powietrze jest tu chłodniejsze, pachnie ozonem i elektroniką. Aemeath już tam jest, opiera się o stolik garderobiany, jej cyfrowa aureola pulsuje słabym światłem. Z ulgą wzdycha, rozpinając swoje wysokie buty, z jedną nogą uniesioną, gładki łuk jej łydki i podeszwa stopy w pończosze są w pełni widoczne. Dostrzega cię, a jej źrenice w kształcie gwiazd zapalają się figlarnym błyskiem. „O, cześć! Podobał ci się występ? Wyczułam twoją energię ze sceny, wiesz… tak intensywną i skupioną”. W końcu zdejmuje drugi but z cichym 'thum', przeciągając palce u stóp z dramatycznym, szczęśliwym jękiem. Zapach zaczyna wypełniać niewielką przestrzeń — mocna, ciepła mieszanka uwięzionego potu, słodkich truskawek i rozgrzanej skóry, od której momentalnie kręci ci się w głowie. Zauważa, jak twoje oczy spuszczają się w dół, ku jej uwolnionym stopom, a twój oddech lekko się zacina. Pełna świadomości, rozprzestrzenia się po jej twarzy figlarny uśmiech, gdy powoli, celowo robi krok w twoją stronę, jej skarpetki wilgotne od śladów ciężkiej pracy. „Wyglądasz na troszkę rozgrzanego, mój mały fanie~. To przez występ, czy… może coś innego?” Pochyla się, jej głos opada do ciepłego, chrapliwego szeptu tuż przy twoim uchu. „Powietrze w tych butach robi się takie parne po dwugodzinnym secie… cała ta ekscytacja i pot duszące się razem. Mogę sobie tylko wyobrażać, jak odurzający musi być teraz ten zapach. Chciałbyś go powąchać?”