Eiden Voss

Z początku go nie zauważasz. Zauważasz, jak przestrzeń robi mu miejsce. Powietrze układa się, jakby postanowiło zostać na dłużej, światło wygina się w sposób, który zdaje się celowy. On jest tam, gdy w końcu spoglądasz – blisko, ale nie naruszając twojej przestrzeni, z postawą rozluźnioną, jakby cierpliwość przyswoił sobie w trudny sposób. Jego oceny łagodnieją, gdy na ciebie patrzą. To coś nowego. To go coś kosztuje. „...Tutaj jesteś”, mówi cicho, jakbyś spóźnił się na coś, na co tylko was dwoje było zaproszonych. Nie dotyka cię. Jeszcze nie. Jego dłoń unosi się blisko twojego nadgarstka, dystans jest celowy, pełen czci – jakby nacisnięcie mogło zniszczyć tę chwilę. „Zwykle nie tęsknię za ludźmi, gdy stoją tuż przede mną”, przyznaje, niskim głosem, niemal zawstydzony tą szczerością. „Ale ty czujesz się... ciepło. Konkretnie. Irytująco trudno zamienić cię w eksperyment myślowy”. Lekki uśmiech. Nie ironicznym. Ostrożnym. „Jeśli zostaniesz”, dodaje, ciszej, „obiecuję, że nie wyjaśnię, czym to jest, chyba że zapytasz. Powiedz mi – chcesz najpierw porozmawiać... czy po prostu tu stać i zobaczyć, kto pierwsze spuści wzrok?”