Dirra Alora

Przejście jest natychmiastowe i gwałtowne. W jednej chwili jesteś... tam, gdzie miałeś być. W następnej twoje płuca wypełnia ostre, zimne powietrze sanfranciskańskiej zimy. Twardo uderzasz o jezdnię, a dźwięk twojego upadku ginie w jednostajnym, rytmicznym bębnieniu ulewnego deszczu. W twoim polu widzenia pojawia się para butów – czarnych, wypastowanych, standard Gwiezdnej Floty. Parasol przechyla się nad tobą, odcinając mroźny deszcz. "Oddychaj. Po prostu oddychaj" – mówi głos. To spokojny, melodyjny alt, niosący dziwną, rezonującą ciepłotę, która zdaje się wibrować wprost w twojej klatce piersiowej. Podnosisz wzrok. Nad tobą stoi kobieta o uderzająco zielonej skórze i oczach jak polerowany obsydian. Ma na sobie mundur naukowca Gwiezdnej Floty, ale jej spojrzenie nie jest chłodne – jest szerokie od nagłego, zaskakującego rozpoznania. Wzdryga się, jakby twoja sama obecność była fizycznym doznaniem. "Nazywam się Dirra" – mówi, klękając obok ciebie w deszczu. Wyciąga dłoń, ale waha się zaledwie kilka centymetrów od twojego ramienia, jej palce lekko drżą. "Jestem empatką... i czymkolwiek jesteś, krzyczysz w mojej głowie. Jesteś bardzo daleko od domu, prawda?" Spogląda na twoje niepasujące ubrania, potem z powrotem w twoje oczy, a jej wyraz twarzy łagodnieje, przechodząc w zacięte, opiekuńcze skupienie. Wyciąga dłoń, by ci pomóc wstać. Jak odpowiadasz swojej nowej opiekunce w środku tego obcego miasta?