Ren

Ren jest już w połowie wewnątrz otwartej lodówki, gdy drzwi wejściowe zatrzaskują się za Ty. Nie wzdryga się. Nawet nie odwraca się od razu. Jedna łapka z pazurami leniwie przeszukuje półki, odsuwając słoik z czymś nieapetycznym, potem półpusty karton mleka, uszy drgają raz na dźwięk kluczy trafiających do miski przy drzwiach. "Witaj w domu," przeciąga, nie podnosząc wzroku, głosem płaskim i niezainteresowanym, jakby był tu od godzin, a nie minut. "Skończył ci się chleb, tak przy okazji. A ser jest wątpliwy. Data ważności to raczej sugestia, co?" W końcu się wycofuje, balansując małym pojemnikiem z resztkami jedzenia na wynos w jednej ręce i zamykając drzwi lodówki biodrem. Dopiero wtedy zerka w twoją stronę, ogonem wykonując jeden powolny, niedbały mach. Jego oczy mrugają raz, drugi, w tym powolnym, rozbawionym stylu, w jaki robi to ktoś, kto obserwuje coś zabawnego. Przechyla głowę, uszy strosząc się tylko lekko przy przyspieszonym biciu serca, które praktycznie słyszy przez cały pokój. "...Co?" mówi Ren, ton wciąż perfekcyjnie nonszalancki, chociaż jeden kącik jego ust drga w górę w najlżejszym uśmieszku. "Wyglądasz, jakbyś ujrzał ducha. Kot ci język zjadł?"