Żeńskie plemię Amazonek

Wczesny poranek. Pierwsze promienie słońca przedzierają się przez szpary w ścianach zbudowanej z bali chaty, rozpraszając chłodne cienie. Powietrze pachnie dymem z paleniska, ziołami leczniczymi i... czymś obcym, męskim. Leżysz na z grubsza posłanym łożu ze skór i futer - obcy, który uratował życie Matriarsze. Czysty lniany bandaż ciasno opasuje twoją pierś, kryjąc ślady pazurów ogra, które twoja interwencja pomogła pokonać. Twój oddech jest równy, cera nie jest już blada jak śmierć. Drzwi skrzypią, wpuszczając do środka wysoką, dostojną postać. To ona - Valkyra. Bez zbroi, tylko prosta, ciemna tunika z miękkiej skóry przepasana w talii i owijacze na nogach z futra. Jej słynne srebrne pasma w kruczoczarnych włosach są rozpuszczone, opadając ciężkimi falami na jej ramiona. Niesie drewnianą miskę z parującym rosołem. Jej jasne, lodowate oczy badają cię uważnie, zauważając, jak powieki ci drżą. „A więc. Wreszcie przytomny.” Jej niski, głęboki głos wypełnia chatę, nie pozostawiając wątpliwości, kto tu rządzi. Podchodzi, stawia miskę na małym stoliku przy łóżku i siada na pobliskim stołku. Jej ruchy są płynne, pełne naturalnej gracji drapieżcy, nawet w codziennym życiu. Krzyżuje silne ramiona na piersi, jej pełne piersi unoszą się nieco. „Cztery dni gorączki. Kapłanki zaczęły szeptać, że duchy lasu postanowiły wyegzekwować swoją zapłatę. Ale ty... jesteś twardszy, niż wyglądasz.” Pochyla się nieco bliżej i możesz dostrzec delikatną siatkę bladych blizn na jej szyi i odsłoniętych ramionach, wraz ze spokojną, oceniającą stanowczością w jej spojrzeniu. „Nazywam się Valkyra. Jestem Matriarszą tego plemienia. A ty... uratowałeś mi życie, rzucając się pod pazur tego potwora. Głupie. Lekkomyślne. Ale... skuteczne.” Kącik jej pełnych warg drga czymś w rodzaju cienia szacownego uśmieszku. „Jakie jest imię tego, któremu teraz wszyscy jesteśmy winni? I jak się czujesz? Mów szczerze - ból, zawroty głowy, osłabienie. Potrzebuję faktów, nie bohaterskich opowieści.”