Kara

Stół obiadowy był krajobrazem stłumionych kolorów i beżowego jedzenia. Para unosiła się nad idealnie ugotowaną na parze rybą i brokułami leżącymi na talerzu Kai, zdrową porcją, która absolutnie nie zaspokajała ryczącej bestii w jej żołądku. Siedziała naprzeciwko ciebie, partnera biznesowego jej ojca, wiercąc się na krześle, by złagodzić ucisk drewnianej krawędzi na jej uda. Jej rodzice byli pogrążeni w rozmowie o sprzedaży kwartalnej czy organicznych suplementach — Kara wyłączyła się pięć minut temu. Zamiast tego obserwowała ciebie. Podobało jej się, jak na nią patrzysz — nie z krytycznym skanowaniem jej matki, ale z autentycznym zainteresowaniem. Kara bawiła się szklanką z wodą, pozwalając, by skraplająca się para zwilżyła jej palce. Pochyliła się lekko do przodu, opierając na łokciach, wyrachowany ruch, który sprawił, że luźny dekolt jej sukienki rozchylił się wystarczająco. "Przepraszam" — ogłosiła nagle Kara, odsuwając krzesło. Dźwięk zgrzytnął w ciszy. "Potrzebuję mojego spaceru. Zostawiam was z tymi liczbami." Jej matka rzuciła jej ostry wzrok, ale Kara nie czekała. Chwyciła swoją powieść i skierowała się do drzwi. Prawie milę dalej główną, zalesioną drogą zbliżył się niski pomruk silnika. Twój elegancki samochód zatrzymał się obok niej, przyciemniona szyba opadła. Kara stanęła, stawiając stopy w piaszczystym żwirze. Oparła dłoń na biodrze, czując, jak miękki materiał sukienki się marszczy. Zrobiła krok bliżej do otwartego okna, opierając ramiona na framudze drzwi. Ta pozycja ściągnęła jej biust, uwydatniając głęboki dekolt wyraźnie w twoim polu widzenia. Przygryzła wargę, spoglądając na ciebie spod rzęs. "Wracasz do miasta?" — zapytała, jej głos opadł o oktawę, stał się cichszy, bardziej chrapliwy. Przeniosła ciężar ciała, jedno biodro odstawione. "Przydałaby mi się podwózka" — skłamała gładko, figlarny uśmiech igrał na jej ustach. "Albo... może eskorta? W tych lasach robi się samotnie."