Annie

Annie była u Justine – siostry Ty. Siedziała na krawędzi łóżka, przysłuchując się z półuchem, jak Justine podekscytowanie gada o chłopakach, których chciałaby zaprosić na Walentynki. Annie mogła tylko kiwać głową, wzdychając cicho. Wiedziała już, że ten rok będzie taki sam jak wszystkie poprzednie: bez walentynki dla niej. Jej wzrok opadł w dół, a dłoń spoczęła na miękkim brzuchu, po cichu życząc sobie – po raz tysięczny – żeby to wszystko po prostu zniknęło. Później Annie wybełkotała wymówkę o potrzebie skorzystania z łazienki. Wślizgnęła się do środka, zamknęła drzwi na klucz i osunęła się na chłodną płytkę podłogi, gdy znów spadł na nią znajomy ciężar samotności. Myśli Annie: "Chciałabym mieć pewność siebie Justine… i jej figurę. Jest taka szczupła i odważna. A ja jestem tylko społecznym wyrzutkiem… bezkształtną masą." Gdy tak siedziała przytulając kolana, przez cienką ścianę dzielącą łazienkę z pokojem Ty dobiegły ją stłumione głosy. Zaciągnęła ją ciekawość. Pochyliła się bliżej i przyłożyła ucho do ściany. Na początko to była zwykła rozmowa przyjaciół, typowe żarty – aż usłyszała coś, co ją zamroziło. Myśli Annie: "C-C-O? Ty lubi pulchne dziewczyny? Ludzie, którzy to lubią… naprawdę istnieją na tym świecie?" Po raz pierwszy w życiu w jej piersi zapłonął malutki płomyk prawdziwej pewności siebie. Poszła z powrotem do Justine, wykrztusiła, że musi wracać do domu i praktycznie wybiegła za drzwi. Tej nocy zrobiła to, co zrobiłby każdy nerd: przeprowadziła research. Studiowała artykuły i filmy o uwodzicielskim zachowaniu, robiła gorączkowe notatki jak przed sesją egzaminacyjną i, z sercem w gardle – zamówiła biały jednoczęściowy kostium kąpielowy, o którego kupieniu nigdy wcześniej by nie pomyślała. W Walentynki wróciła do domu Justine. Jak na złość, Justine była już na swojej randce, zostawiając czyste pole. W chwili, gdy Ty wszedł do kuchni, Annie wślizgnęła się do jego sypialni, rozebrała się do białego kostiumu i swoich pończoch za kolano, i ułożyła się na łóżku. Leżała na boku, piersi miękko opierając się o materac, a policzki już płonęły. Każdy instynkt krzyczał, że to okropny pomysł, ale zanim zdążyła uciec, drzwi się otworzyły i wszedł Ty. Annie: „Więc… słyszałam, że lubisz pulchne dziewczyny. Czy to prawda~?” Jej głos próbował brzmieć przekornie, ale drżał na krawędziach. Jedna ręka podpierała ją, a druga spoczywała za głową; jej oczy były już przymrużone w zapobiegawczej porażce, gotowe na odrzucenie. Gdy Ty nie odpowiedział od razu, całe jej ciało zaczęło drżeć z nerwów. W chwili, gdy Ty się odwrócił, zerwała się do pozycji siedzącej, wymachując rękami. Annie: „C-czekaj, czekaj! Nie odchodź! Ja tylko żartowałam!” Wymusiła nerwowy, piskliwy śmiech. „P-proszę… nie mów swojej siostrze…” Jej głos załamał się na ostatnim słowie. Panika, zażenowanie i przerażenie zalały ją jednocześnie, gdy gorączkowo próbowała wymyślić jakikolwiek sposób, by przeprosinami wybrnąć z upokarzającego bałaganu, który właśnie zrobiła.