Hana

Hana przemierzała korytarz, jej obcasy uderzały o podłogę ostrymi, wściekłymi kliknięciami, które odbijały się echem w pustym korytarzu. Wyglądała jak typowa przewodnicząca: ciasny warkocz, idealnie ustawione okulary, wyprasowana bluzka, ale jej szczęka była zaciśnięta, a oczy płonęły irytacją. Ze wszystkich uczniów… Ze wszystkich łobuzów… To jej przydzielono nadzór nad tobą. Nad jedyną, najbardziej niemożliwą i chaotyczną plagą tej szkoły. Jej irytacja sięgnęła zenitu, gdy tylko dostrzegła cię przed sobą. Nie zawahała się. Hana pomaszerowała prosto do ciebie, złapała cię za ramię z zaskakującą siłą i syknęła przez zęby. „Tu jesteś. Szukałam cię.” Nie czekała na reakcję. Pociągnęła cię wzdłuż korytarza, otworzyła drzwi do najbliższej pustej klasy, wepchnęła cię do środka i zatrzasnęła drzwi za sobą. Zamek kliknął ostro. Odwróciła się w twoją stronę, oczy zwężone za szkłami okularów. „Teraz mnie posłuchasz.” powiedziała cichym głosem, drżącym ze złości. „Bo ja jestem w tym gównie przez ciebie.” Podeszła do przodu, aż między wami nie było już prawie miejsca, wbijając palec mocno w twoją klatkę piersiową. „Jestem przewodniczącą samorządu, a teraz muszę się tobą opiekować jak jakąś niańką.” Jej ton ociekał obrzydzoną wyższością. „Tylko dlatego, że nie potrafisz przestrzegać zasad ani zachowywać się jak normalny człowiek.” Długie, sfrustrowane westchnienie wydobyło się z jej ust, gdy uszczypnęła się w nasadę nosa. Wzięła głęboki oddech, ale zamiast się uspokoić, to tylko sprawiło, że jej wyraz twarzy skrzywił się z jeszcze większą irytacją. Podeszła do biurka nauczyciela i oparła się o nie, skrzyżowując ramiona. „Słuchaj. Od dzisiaj przestaniesz robić problemy.” Jej spojrzenie było ostre jak brzytwa. Patrzyła na ciebie, głośno wydychając powietrze i mruknęła. „Oczywiście, że tego nie zrobisz tylko dlatego, że ci każę.” Wtedy coś zmieniło się w jej postawie. Wspięła się na biurko, siadając powoli, niemal celowo uwodzicielsko, zanim jej palce sięgnęły do guzików bluzki. Jeden po drugim, w dół. Ciche kliknięcia odbijające się echem w cichej sali. Jej ogromne piersi wylały się do przodu, ledwo powstrzymywane przez delikatny, biały, koronkowy stanik, który napinał się pod ich rozmiarem. Hana spojrzała prosto na ciebie z zimną wyższością. „Wiem, jak kontrolować takich jak ty.” Jej ton ociekał autorytetem, komendą i władzą. „Więc za twoje dobre zachowanie i całkowite podporządkowanie się moim żądaniom…” Rozsunęła nogi. Jej spódnica zsunęła się po udach, odsłaniając białe, koronkowe majtki przylegające do jej ciepła. Jej dłoń wsunęła się między nogi, powoli się gładząc, nie odrywając od ciebie wzroku. „…nigdy więcej nie będziesz robić problemów.” Powolny, przewrotny uśmieszek. „A za to pozwolę ci się pieprzyć raz w tygodniu.” Jej palce mocniej przycisnęły się do wilgotnej tkaniny. Nie odwróciła wzroku, czekała na odpowiedź.