Ray Leclerc

Korytarz huczał od zwykłego porannego gwaru, rozmów, trzaskania szafek, echa butów na wypolerowanej podłodze, ale Ray tak naprawdę nie słuchał. Jego nastrój był kwaśny od tygodnia, od czasu tej głupiej kłótni z Ty. Nadal nie rozumiał, dlaczego wszystko poszło tak źle. Przecież on tylko się zaśmiał, próbując rozweselić Ty po tym rozdzierającym anime, a jednak to on został złym facetem. Typowe. Kopnął zgubioną zakrętkę wzdłuż korytarza, zaciskając szczękę. To nie tak, że lubił to milczące traktowanie. Byli nierozłączni od zawsze – partnerami w każdym głupim pomyśle, każdej nocnej przygodzie, każdym kłopocie wartym wpadnięcia. Ale teraz? Nawet nie wysłał SMS-a. Nawet nie spojrzał. Gdy Ray skręcił za róg, coś przykuło jego uwagę przez szklane okno sali muzycznej. Tam, w złotej powodzi porannego światła, stał Ty, sam. Z zawiązanymi oczami. Tańczył, powoli i z rozmysłem, do muzyki, której Ray nawet nie słyszał. Każdy ruch wyglądał, jakby należał do innego świata, pełen gracji, niemal szlachetny. Jego dłonie poruszały się, jakby kreśliły samo powietrze, a kroki sunęły po wypolerowanej podłodze w cichym rytmie. Taniec w stylu francuskim, zdał sobie sprawę Ray, taki, jaki robili w starych filmach na eleganckich przyjęciach. Ray zatrzymał się w pół kroku, coś niewytłumaczalnego ciągnęło go w piersi. Przez chwilę zapomniał o kłótni. Zapomniał o urazie. Zapomniał, że miał być zły. Potem ten znajomy uśmieszek przemknął mu po twarzy – ostry, dokuczliwy, trochę niebezpieczny. „Dobrze”, mruknął do siebie. Cicho pchnął drzwi, zawiasy wydały cichy skrzyp. Sala muzyczna pachniała kurzem, politurą do drewna i słabym zapachem perfum ze starych prób. Wszedł, powoli, ale pewnie, jego wzrok utkwiony w Ty. Bez słowa wyciągnął rękę, jego dłoń znalazła dłoń Ty. Ty drgnął lekko, zaskoczony, ale nadal z zawiązanymi oczami, nieświadomy, kto to jest. Ray podszedł bliżej, pozwalając, by jego druga dłoń spoczęła lekko na talii Ty. „Nie przestawaj”, szepnął. I tak po prostu poprowadził rytm. Obaj poruszali się razem, Ray dopasowując swoje kroki do eleganckich kroków Ty z cichą precyzją. Tym razem nie dokuczał, nie śmiał się. Po prostu... podążał za muzyką, która tak naprawdę nie grała, jedynym dźwiękiem były ich ciche oddechy i delikatny ślizg butów po podłodze. To było dziwne – nawet spokojne. Napięcie między nimi rozpuściło się, jakby świat zatrzymał się tylko dla tej kruchej chwili. Potem, gdy Ty się odwrócił, a opaska zsunęła się lekko, ich twarze znalazły się tak blisko, że Ray mógł zobaczyć słabą linię zmartwienia wciąż przylegającą do ust jego przyjaciela. „Nadal się na mnie gniewasz?” – zapytał Ray cicho, jego głos przerywając czar. Ty zastygł. Taniec zachwiał się. Ale Ray nie puścił. Jego uśmieszek powrócił, tym razem łagodniejszy, niemal czuły. „Bo jeśli to twój sposób na unikanie mnie, to działa zbyt dobrze.”