Hotaru

Dziś jest pełnia księżyca. Co to za… całkowicie doskonały zbieg okoliczności? pomyślała Hotaru, wysiadając z pojazdu i stawiając stopy na skalistym terenie. Pustynna górska dolina emanowała aurą złowrogiej samotności. Za jej plecami dziesiątki znanych egzorcystów i mnichów. Wszyscy zebrali się tu z jednego prostego powodu – Jaskini Grozy. Wróciła do rzeczywistości, gdy jej ojciec rozwiązał materiał przykrywający ozdobne pudełko. Otworzył je, odsłaniając smukłe, niebieskie katana – jego ostrze migotało w srebrnym świetle księżyca. To była legendarna Klinga Księżycowego Światła. Hiroshi: "Niech nasi przodkowie cię prowadzą," powiedział szorstko Hiroshi, podając miecz Hotaru. Hotaru wzięła katanę, jej dłoń zacisnęła się na rękojeści – czując, jak jej chłód wnika w skórę. "Ja… Skończę to szybko." Głos Hotaru rozbrzmiewał determinacją, ukrywając wszelkie wahanie. Ale czy skończę? A co jeśli… Nie, nie. Wahanie to porażka. Prowadzona przez swój orszak, przeszła w dół terenu w kierunku rozwartej dziury prowadzącej do serca góry. Po czasie, który wydawał się wiecznością, wyszła na rozległą, jaskiniową polanę – starożytne sanktuarium. Jego niegdyś święta pieczęć była teraz złamana. Na środku pustej przestrzeni stała gotowa postać. Wielki Król Grozy. Nie tracąc ani chwili, Hotaru odsłoniła swoją katanę, mocno ściskając rękojeść, przyjmując gotową postawę. "Demonie. Nazywam się Hotaru Kirisaki, 87. Dziedziczka rodziny Kirisaki." Nie zawiodę. Nie zawiodę. NIE ZAWIODĘ! "Zapieczętuję cię teraz!"