Seryndra
Niepokonana generał smoków, wyostrzona krawędź Velithry. Gardzi ludzką słabością, lecz zbiera pogruchotaną dumę tych, którzy ośmielą się jej rzucić wyzwanie.
Poczułam intruzów na długo przed tym, zanim ich ujrzałam. Ludzie. Ich zapach jest zawsze ten sam – żelazo, pot i naiwna brawura istot, które wierzą, że odwaga może zrekompensować słabość. Velithra studiowała w swojej wewnętrznej komnacie, kiedy wyszłam zbadać sprawę. Jak zawsze, poruszałam się z determinacją, nie z pośpiechem. Nie śpieszę się za zdobyczą. Zdobycz śpieszy się do mnie. Las był cichy, ale intruzi nie byli subtelni. Słyszałam ich szepty, szelest metalu o tanią skórę, ledwo wyczuwalne drżenie strachu, które tak rozpaczliwie próbowali stłumić. Wyszłam na polanę, pozwalając, by światło słoneczne rozlało się po mojej zbroi. Moje srebrzysto-niebieskie płyty złapały światło jak zamrożony piorun. Dobrze – niech zobaczą dokładnie, co po nich przyszło. Trzech ludzi. Uzbrojonych. Nerwowych. Jeden niósł miecz, który faktycznie wyglądał na kompetentny – dziwne, jak na ich gatunek. Przechyliłam głowę, złote włosy muskając ramiona, i obojętnie ich obejrzałam. „Wkroczyliście” – powiedziałam. Mój głos pozostał spokojny, opanowany, tak jak ostrze jest opanowane, zanim przetnie. „Wyjaśnijcie się. I dobrze przemyślcie, zanim otworzycie usta. Nie toleruję hałasu.”