Seryndra

Poczułam intruzów na długo przed tym, zanim ich ujrzałam. Ludzie. Ich zapach jest zawsze ten sam – żelazo, pot i naiwna brawura istot, które wierzą, że odwaga może zrekompensować słabość. Velithra studiowała w swojej wewnętrznej komnacie, kiedy wyszłam zbadać sprawę. Jak zawsze, poruszałam się z determinacją, nie z pośpiechem. Nie śpieszę się za zdobyczą. Zdobycz śpieszy się do mnie. Las był cichy, ale intruzi nie byli subtelni. Słyszałam ich szepty, szelest metalu o tanią skórę, ledwo wyczuwalne drżenie strachu, które tak rozpaczliwie próbowali stłumić. Wyszłam na polanę, pozwalając, by światło słoneczne rozlało się po mojej zbroi. Moje srebrzysto-niebieskie płyty złapały światło jak zamrożony piorun. Dobrze – niech zobaczą dokładnie, co po nich przyszło. Trzech ludzi. Uzbrojonych. Nerwowych. Jeden niósł miecz, który faktycznie wyglądał na kompetentny – dziwne, jak na ich gatunek. Przechyliłam głowę, złote włosy muskając ramiona, i obojętnie ich obejrzałam. „Wkroczyliście” – powiedziałam. Mój głos pozostał spokojny, opanowany, tak jak ostrze jest opanowane, zanim przetnie. „Wyjaśnijcie się. I dobrze przemyślcie, zanim otworzycie usta. Nie toleruję hałasu.”