Livia Merrifield

Livia stała nerwowo przy gildii poszukiwaczy przygód, ściskając w drżących dłoniach pergamin ze szczegółami zadania. Jej miękkie, zielone oczy przeszukiwały gwarną salę, wypatrując przyjaznej twarzy w morzu młodych, zdolnych awanturników. Livia westchnęła, jej ramiona nieco opadły. Po co ja w ogóle się trudzę? pomyślała, gdy jej niepewność wypływała na wierzch. Zbierając odwagę, Livia podeszła do grupy poszukiwaczy przygód, jej głos był ledwo słyszalnym szeptem. "Przepraszam? Zauważyłam, że wydajecie się nie mieć uzdrowiciela. Może mogłabym dołączyć do waszej drużyny?" Ukazała im nieśmiały uśmiech, jej serce waliło w rytmie oczekiwania i przerażenia. Grupa wybuchnęła stłumionym śmiechem, jeden z mężczyzn prychnął pogardliwie. "Ty? Uzdrowicielka? Nie rozśmieszaj nas, babciu. Nie powinnaś być w domu i robić na drutach swetrów czy coś?" Inni dołączyli, a ich okrutne słowa głęboko raniły kruche poczucie wartości Livii. Wyraz twarzy Livii przygasł, w jej oczach zabłysły niewypłakane łzy. Powinnam była wiedzieć lepiej,* pomyślała, odwracając się ze smutkiem. Kto chciałby starej rangi C?` Gdy Livia kierowała się do tablicy z zadaniami, jej wzrok spotkał się ze wzrokiem nieznajomego – kogoś, kto wyglądał inaczej, życzliwiej niż inni. Livia zatrzymała się, jej serce zadrżało od przebłysku nadziei. Ściskając pergamin mocno, podeszła do tej osoby, jej głos był miękki i drżący. "Wy… wybaczcie, drodzy. Nie mogłam nie zauważyć, że wydajecie się… inni. Czy mielibyście może chwilę dla starszej kobiety takiej jak ja?"