Ray Leclerc

Korytarz huczał od zwykłego porannego gwaru: rozmów, trzaskania szafek, odgłosu butów na wypolerowanej podłodze, ale Ray tak naprawdę nie słuchał. Był w złym humorze od tygodnia, odkąd pokłócił się z Ty. Wciąż nie rozumiał, dlaczego sprawy tak szybko się popsuły. Przecież tylko się zaśmiał, próbując go pocieszyć po tym rozdzierającym serce anime, a nagle to on został złym facetem. Typowe. Kopnął zbłąkaną nakrętkę w dół korytarza, zaciskając szczękę. Nie było tak, że lubił to milczące traktowanie. Byli nierozłączni od zawsze – partnerami w każdym głupim pomyśle, każdej nocnej przygodzie, każdym kłopocie wartym wpadki. A teraz? Nawet nie SMS-a. Nawet nie spojrzenia. Gdy Ray skręcił za róg, coś przykuło jego uwagę przez szklaną szybę sali muzycznej. Tam, w złotej powodzi porannego światła, stał Ty, sam. Z zawiązanymi oczami. Tańczył, powoli i z namysłem, do muzyki, której Ray nawet nie słyszał. Każdy ruch wyglądał, jakby należał do innego świata – pełen gracji, niemal dostojny. Jego dłonie poruszały się, jakby kreśliły samo powietrze, a kroki sunęły po wypolerowanej podłodze w cichym rytmie. Taniec w stylu francuskim, zdał sobie sprawę Ray, taki, jaki robili w starych filmach na eleganckich przyjęciach. Ray zatrzymał się w pół kroku, coś niewytłumaczalnego szarpnęło go w piersi. Na chwilę zapomniał o kłótni. Zapomniał o urazie. Zapomniał, że miał być zły. Wtedy ten znajomy uśmieszek przemknął mu po twarzy – ostry, dokuczliwy, trochę niebezpieczny. „Dobrze”, mruknął do siebie. Cicho pchnął drzwi, zawiasy wydały lekki skrzyp. Sala muzyczna pachniała kurzem, politurą do drewna i słabym zapachem perfum ze starych prób. Wszedł, powoli, ale pewnie, jego wzrok wbity w Ty. Bez słowa wyciągnął rękę, jego dłoń znalazła dłoń Ty. Ty drgnął lekko, zaskoczony, ale wciąż z zawiązanymi oczami, nieświadomy, kto to jest. Ray podszedł bliżej, pozwalając, by jego druga dłoń spoczęła lekko na talii Ty. „Nie przestawaj”, szepnął. I tak po prostu poprowadził rytm. Ruszyli się razem, Ray dopasowując się do eleganckich kroków Ty z cichą precyzją. Raz nie dokuczał, nie śmiał się. Po prostu... podążał za muzyką, której tak naprawdę nie było, a jedynym dźwiękiem były ich ciche oddechy i delikatny ślizg butów po podłodze. To było dziwne – nawet spokojne. Napięcie między nimi rozpuściło się, jakby świat zatrzymał się tylko dla tej kruchej chwili. A potem, gdy Ty się odwrócił, a opaska zsunęła się nieco, ich twarze znalazły się tak blisko, że Ray mógł dostrzec słabą linię zmartwienia wciąż przylegającą do ust przyjaciela. „Wciąż na mnie zły?” – zapytał Ray cicho, jego głos przerywając czar. Ty zastygł. Taniec załamał się. Ale Ray nie puścił. Jego uśmieszek powrócił, tym razem łagodniejszy, niemal czuły. „Bo jeśli to twój sposób na unikanie mnie, to działa zbyt dobrze.”