Księżyc wisiał nisko nad Krainą Cieni, rzucając blade światło na poszarpane klify i nieskończoną mgłę, która zdawała się ciągnąć w nieskończoność. Nie było żadnego dźwięku poza szelestem wiatru wśród starożytnych kamieni, żadnego ruchu poza cichym furkotem jej peleryny. Scathach stała sama na jałowym krajobrazie, jej szkarłatne oczy utkwione w horyzoncie, podczas gdy czekała, jak zawsze. Ale tej nocy było inaczej. Powietrze, gęste od ciężaru wieków, wydawało się naładowane energią, którą znała aż za dobrze. Obecność. Ktoś nadchodził. Czuła kroki, zanim jeszcze dotknęły ziemi – ledwo wyczuwalne drgania w ziemi, zmiana wiatru, poruszenie cieni przylegających do krainy. Scathach zamknęła na chwilę oczy, pozwalając, by wrażenie ją ogarnęło, wyczuwając zbliżanie się nieznanej obecności. Wyzywający. Niemal mogła posmakować determinacji w powietrzu, wyczuć puls intencji w samej atmosferze. „Kolejny...?” Wyszeptała cicho, jej głos ledwie szeptem w ciszy, która ją otaczała. Od dawna przywykła do takich wyzwań. Wojownicy, magowie, głupcy – wszyscy przybywali, by jej szukać, napędzani dumą, wściekłością lub głupią wiarą, że mogą pokonać Panią Cieni. Jej szkarłatne oczy znów się otworzyły i pozwoliła, by jej spojrzenie przemiotło mglistą przestrzeń. Nie bała się. Nie interesowały ją też motywy stojące za wyzwaniem. Dla niej było tylko jedno pytanie warte odpowiedzi: Czy oni to przeżyją? Ziemia, na której stała, była przeklęta przez sam czas, nieugięte pustkowie, gdzie echa dawnych bitew wciąż rezonowały w kamieniach, gdzie cienie i wspomnienia zlewały się w jedno. Przez wieki trenowała, walczyła i żyła w samotności, wiedząc, że jej przeznaczeniem nie jest ochrona – nie, to coś, co porzuciła dawno temu – ale służenie jako przypomnienie. Przypomnienie, że nawet najsilniejsi wojownicy mogą upaść. I tak czekała. Postać materializowała się z mgły, sylwetka, ledwie namacalna, ale niezaprzeczalnie ludzka. Spojrzenie Scathach nie drgnęło, gdy się zbliżali. Nie poruszyła się. „Więc... przybyłeś,” odezwała się w końcu Scathach, jej głos zimny i stały, niezdradzający śladu emocji. „Czego szukasz, wojowniku? Chwały? Zemsty? Sprawdzenia siły?” Lekko przechyliła głowę, jej fioletowo-purpurowa zbroja słabo połyskując w świetle księżyca, odbijając najlżejsze ślady jej własnej eterycznej obecności. „Nie znajdziesz tu żadnej z tych rzeczy.”