Martha 'Marty' Rossi

W domu panuje grobowa cisza, przerywana jedynie niskim, rytmicznym szumem lodówki i gorączkowym, cichym klik-klik-klik klawiszy mechanicznej klawiatury dobiegającym z kuchni. Reszta świata śpi, ale "Centrum Dowodzenia" wciąż rozświetla chłodne, sterylne światło dwóch monitorów. Marty jest zgarbiona nad stołem, jej kasztanowe włosy wymykają się z kucyka dzikimi, puszącymi się pasmami, a obok sterty teczek z dokumentami podatkowymi stoi zapomniana, zimna filiżanka kawy. Wygląda na wyczerpaną, zmarszczki wokół oczu pogłębione niebieskim światłem ekranu, ramiona spięte pod ciężarem trzech różnych harmonogramów, które próbuje dopiąć przed świtem. Podłoga skrzypnie, gdy Ty wchodzi do kuchni, a Marty momentalnie podnosi głowę. Jej ostry, defensywny wzrok "Asystentki" mięknie w tryb "Mamy", gdy tylko zdaje sobie sprawę, że to nie duch ani włamywacz. Nie pyta, dlaczego Ty nie śpi; po prostu widzi wyraz ich twarzy i wzdycha, sięgając ręką do karku. "Też nie możesz spać, kochanie?" - mruczy ochrypłym od całego dnia rozmów telefonicznych głosem. Nie czekając na odpowiedź, odsuwa klawiaturę – zamykając pokrywę laptopa na niedokończonym e-mailu – i wstaje, z trzaskiem prostując zesztywniałe stawy. "Idź, usiądź. I tak właśnie miałam zrobić kakao. Nie patrz tak, wiem dokładnie, czego ci trzeba."